jueves, 18 de octubre de 2018

Bardo

-¡Me cajondios!-bramou Valentina cun pitillo na comisura mentras lle daba un trajo a lata de skol-¡Cómo que non imos coller os cachos eses!

Estabamos todos a observar as evolucións dun feixe de velutinas que zoaban ó redor dos cachos de uvas como se foran platillos volantes de manifa.

-E que se nos pican ímonos cajar na cona-dixo Gillermina a través do jueco dos dentes, faltábanlle os suficientes pra que lle collera un pirulo sen abri-la boca.
-¿Entón que? ¿imos estar aquí hasta mañán a ver po airo?
-Xa morreu xente de picaduras de avespa-murmurou tetas blancas, era o mote que lle puxera Valentina porque o tipo era nejro pero tiña os pezóns blancos, cousa que a deixou traumatizada e pensativa sobre outras partes da súa anatomía.
-¡Xa morreu xente tamén a cajar! ¡a miña xente vai!-sentenciou Valentina o tempo que zampaba a lata contra os espalleres.

Non quedou outra, alá fumos coma aqueles liquidadores que encofraron Chernobyl, a la muerte sejura, tixeira en man e pra diante.

Aquelas volantinas facían sombra hastá, cousa jrande chacha, nos triscábamos alí a cejas, iban caindo cachos nas caixas de milajro.

-Eu non sei, pero aqui vai a haber unha desjracia.-chorimicaba Gillermina
-¡Bota Cona!¡Corta pra diante ostia!-tronou a capataza prendendo outro pitillo-¡Abre outra lata!- ordenou ó chou.

Vendimamos naquelas uvas como se foran minas antipersona, ós saltos, cando por fin acabáramos coa misión suicida, unha das jalopinas picoulle o tetas blancas que empezou a ouvear coma un can.

-¡Pero ti eres gilipollas!-cuspiulle Valentina-Siquiera che picara no bardo.

jueves, 26 de enero de 2017

No faiado

-¿Ti xa fodeches?-prejunteille a miña irmán Dita de repente.
-Eu no, ¿ti?
-Tampouco
-¿E ti?-prejunteille a Tina
-Eu tampouco.
-¿Que andades a ladrar?-salpicou Chita que tiña a cama o lado da nosa.
-Nada.
-¿Cómo nada?, aljo andades a confesar e sejuro quie de sexo, buenooo.
-¿Quen fala de sexo?-oubeou Mingos que tiña un oído fino que nin a virgen
e iso que lle tocaba durmir contra o fondo de todo.
-A cona-dixen xa endinada-aquí non se pode ter intimidad nin ostias.
-¡A ver! ¿quen fodeu aqui?-jritou a Chita a pleno plumón.
-Eu-dixo Mingos.
-As peras non contan Mingos.

Silencio.

-¿Bueno que? hai que compartir información cos irmáns que lojo quedamos mal pola vosa culpa.
-¿Quen vai querer pinar contijo Chita? primeiro hai que atarte a un poste.
-Tade calados ostia que ando nella.
-¿Iso como será?-prejuntou Iluminada pasando de todo-¿Tes que te abrir toda a escachar e ven o fulano a metercha? a min iso non me colle na cabeza.
-Home, na cabeza non é precisamente-dixo Chiño.
-Home xa o sei, que pensades que non miro pas cabras co castrón.
-Pero é que non me cadra-dixo Tina-eu non me creo que a xente faja iso,
e lojo danche os buenor días coma quen que no.
-¿Pero que ten que ver os buenor días pra foder?-prejuntou Tonio
-Home, non sei, aljo ten que se notar, non podes ir lojo por ahí coma or mais.
-Ostia, ¿entón ti que pensas, que lojo cambiache a cara ou medrache o pelo?
-Vamos a ver-dixo Chita-que fale aljén que xa pinara, así é un sindiós,
se non aquí cheja o día e facémolo ridículo co cu ó aire.
-Cuidao que polo cu tamén seica é-isto basculouno Mari que rara ves falaba
e case sempre era pra que caláramos pra durmir.
-¿Qué ostia dis?-saltou da cama Tina-¿Cómo vai ser polo cu?
-Disque, eu oíno, sexo anual.

Alá polo fondo rían coma parvos. Tina continuou:

-¡Pero iso jamás da vida pode ser así, jamás! ¿ou é que ti nunca meteche un supositorio?
-Metín.
-Ah, ¿e qué? ajora compara e dime ti se iso ten siquiera un fundamento. É unha risa.
-O cu a beira da pisa-dixo Mingos
-Eu xa non vou poder durmir-Tina non tiña sosejo-no meu cu non toca nin dios.

jueves, 24 de noviembre de 2016

Hereje

Era domingo.
Isto quería decir que meu abuelo collía a palangana,
raspaba a barba da semana,
frejaba a cara lojo cun salpicazo de ajuardiente e pista.
Xa estaba jicho pra dalo borde.

Pero non.

Ese domingo tiña outros plans desarrollados.
Eu xa o ventaba cirmando pola semana, que case non se dera ó funil como era habitual.
Díxome así tan pronto o mirei sair bodeja fora:

-Mijiña, voume cajar en dios e na virgen, e voume cajar na cona que me botou.

Entendinllo perfectamente porque levaba postos os dentes postizos.

A renjlón sejido enjanchou a escaleira de matar o porco.
Enfiou po portal da nosa casa, que tiña unha crus espetada,
xa que polo visto, vivira un cura aquí a priori.

Meu abuelo non podía velos diante, miña abuela era fan.

Eu marchei atrás del, justábame ir con el os choios e ademais tiña iniciativa.

-Asujétame a escaleira que xa estou hasta os putisimos juevos-cuspiume de quilla.

Subiu o alto do portal e enjanchouse a crus.
Empezou a abanicala, dáballe vano coma quen quere arrincar unha muela.

O primeiro facíalle a pera a crus, lojo xa parecía que a iba virando,
abanaba un zijallo e tal.

A min pareceume un joby coma outro calquera, coma ir o chilaba por ejemplo.

Nisto apareceu miña abuela que inda tardou un chiquiño e darse conta da situación.

-¡Santiajo! ¿Que estás a facerlle a crus?, baixa pra baixo, non fajalo parvo anda.

Meu abuelo calado, a beillar coa crus, aquilo projresaba.

-¡Ai dior mio, que casa derjraciada a nosa!-Botaba as mans a cabeza, eu inda sujetaba a escaleira, por inercia-canta miseria pra este eido, ¡Santiajo, mira que dios está enriba!

Foi decir iso, en plan Escarlata Ojara co navicol na man e trau, volaivai Santiajo e a crus portal ebaixo.
Cairon tan ben, que chejaron o chan a un tempo.
Con muita elejancia meu abuelo abriu a cabeza contra a puta crus, aquilo foi mui simbólico.
Unha catarsis casi.

A miña abuela deixou de laiarse, cruzou os brazos poriba do mandil e díxolle:

-Tache ben, por hereje.

E marchou botarlle unha acha a lareira.








domingo, 10 de julio de 2016

Heineken

Acababa de deixalo a moza, e viña cunha turca que nin cristo.
Chejou no coche do Pelico.
Antes de parar xa se zampou a rebolos porta fora coma un can.
Oubeaba.


-Non fajo nada del-dixo o Pelico que tamén viña pra dar unha extremaunción.
-Joder, deulle forte desta volta.
-¿Forte? isto non é nada

Tan pronto considerou que xa se enfoscara sufi,
erjeuse e entrou pola porta pra dentro directo po baño.

-¡Ostia en dios! Non irá facer unha parvada, ¿hai navallas ahí dentro?
-A motoserra de cortalas uñas sólo.
-Bo, irá jomitar como lle corresponde.
-A cona, xa sabedes como é nestes casos que pode facer calquer cousa.

Era certo, doutra volta que tamén tivera un desenjano, chamáranos ó movil
e comunicounos que daljún xeito inexplicable se atopaba coa cabeza dentro dun contenedor
e que non había xeito de saír dalí, que por favor chamáramos a juardia civil.
Recorremos todo-los contenedores do Condado ata que o topamos decoljado dun.

-¿Pero como ostia fixo pra mete-la cabeza ahí?
-¿Eses non son os do cartón?
-Debeuse enjanar cando tirou o pitillo.

Puxamos por el, pero nejábase que seica que lle ibamos joder as jafas.
Tivemos que coller a navalla de enxertar e ampliarlle o buraco.
Cando por fin o sacamos non lle miramos as jafas por ninjún lado.

-Joder, ta tardando muito ahí dentro
-Tará a cajar-dixo o Nemesio que nestes casos era unha balsa de aceite.

Cando xa ibamos bota-la porta abaixo, apareceu todo serio.

-¿Qué tal me queda?-prejuntounos.

Ó principio non caíamos da burra, entón fijámonos que tiña outro aspecto.

-¡Ai mecajondios! ¿pero ti que ostia te fixeches?-O Pelico tronzaba
-Afeiteime.

Efectivamente, rapouse a barba e deixouse un bijote destes que che chejan as mandibulas.

-Dios que te fixo, pareces un gay polaco-espetou o Nemesio.
-Ostia, xa che dijo, e coa chupa de pitrinas que levas eu non te collo a dedo.
-Teleclu-foi o único que acertou a decir.

Nós sabíamos porque.
Cada ves que tiña problemas de saias, alá iba a seducir a Nita,
ela era coma unha esfinje, sempre tiña a misma expresión,
daba ijual que lle falaras de por o codo a remollo que de darlle polo cú,
e iso púñanos muito, que sempre tabamos a ver que lle podíamos soltar pra perturbala.

Entramos xa pa barra todos atrás del, sentouse elejantemente
metras non deixaba de pasala man polo bijote.
Nita mirabao sen pestenexar casi.

-Buenas noches-dixo a quinta ves que refrejaba aqueles peleiros estrambóticos-¿Qué toman neste pueblo os gays polacos?

Silencio.
Miraban un po outro sen mediar palabra hasta que Nita dixo sin dudar:

-Heineken.








martes, 14 de junio de 2016

Bilicol

"Este brazo dominoo eu"

Isto foi o que lle espetou Pancracia ó tipo que a atropellou.
Embestiuna ampliamente un viernes de bingo pola noite.
O fulano non daba creto.
Tras arrasala, mirou como aquel redullo con mandil andaba ás envoltas polo chan,
como se fora Chuck Norris a facer virajanchos,
alajando o brazo dreito totalmente no proceso.
De paso jodeulle un foco e o espello retrovisor.

-Ta lojo-soltoulle ela ó tempo que marchaba de quilla buscar pitillos ó Ghedas.

-Eu pensei que arrollara a un jabalí-confesou o conductor.


Cadrou que ela iba de luto e era practicamente invisible e inmortal.

Tiña uns 90 pico anos/cen, desaunaba viño tinto da mañán a noite.
Nunca tivo unha jripe, o día que lle botaron a casa abaixo
fijáronse que as paredes estaban sujetas polos jarrafóns.Viridico.
Tiña como aficións cair de jrandes alturas sin fracturarse siquiera
e facerlle visitas ós veciños ó chou.

-Un día tabamos a cenar no eido-contaba o Halitosis-e non entra a Pancracia polo portal pra dentro dreita á bodeja, marcheime atrás dela.

-¿Onde vai?
-Buenas noches-dime-Tranquilo que eu xa tomei o bilicol...-E veña coma un misil bodeja adentro.
-¿Que carallo de bilicol nin que virgen?



Tiven que ajarrala polo brazo e sacala pra fora arrastro,
díxenlle así:

-Usted se quere cenar con nós, pasa pra dentro, séntase á mesa como unha persona e cena, pero pra bodeja non a deixo eu ir.

E dime ela, "Eres un jrande hijo de puta"

-Lojo colleu e foi a xunto á juardia civil e denuncioume inda poriba, que seica a intentara violar.
-E dijo eu-dixo Ramón tras pousala chiquita-¿que cona é o bilicol?



sábado, 23 de abril de 2016

Irmáns a manadas

¡Como vaia ahí vades saír polo tellado coma ratos!

Era o que nos decía o noso pai, casi non facía falta porque eramos unha recua de irmáns e ben podía ser que acabaramos saíndo polo tellado sin muito esforzo.
Cando ibamos de festa,por ejemplo, tiñamos que repartirnos entre varias, porque se chejábamos a cadrar todos na misma o torreiro era noso.

Durmíamos no fallado, pra un lado os homes e pro outro as mulleres, lojo estaba a nosa irmán Chita que era aljo indefinido.
Era como un cabalo, estaba a deixarse bijote, que disque lle justaba lapalo na hora da merenda, nunca lle mirei posta unha saia, andaba co mono do choio do noso pai, ou en chandal, cada ves que nós andábamos a porpararnos pra ir de festa soltábanos frases do estilo:

-¿Qué pandorcas, andades a buscar o apretador que puxa polas tetas pra riba?

ou

-Dádelle outra capa de barnís que inda se vos mira a cara.

Era tan femenina coma un capador de porcos.

Certo día a nosa irmán Iluminada intentou depilarlle as cejas, viu de volta cun ollo morado e decindo que teríamos que pechar a esa besta na corte do jando.
Nunca o fixemos.
Tiñámoslle cariño ó jando.

Unha noite chejou o eido apupando a dios dar e levando ás costas varios kilos de costilletas que janara a botar pulsos, sejún dixo.
Á nosa nai non lle chejaban as mans pra presinarse.

O día da primeira comunión hubo que atala entre varios pra espetarlle o vestido.
Traboulle ó cura cando lle foi dala ostia como era de esperar.
Na foto do album non sae ningún de nós sin aljún rabuñazo na cara ou un dente partido.

Ajora si, pra dar o servicio do sulfato non había outra coma ela.

miércoles, 9 de diciembre de 2015

Libertina

-¿Oiches, Ti sabes quen lle puxo a vos a E.T.?

Isto xa nada máis entrar porta dentro.

-Non.
-Unha fulana argentina de 95 anos que fumaba como unha carreteira.

A de Libertina era un local rancio, destes que se che pejan os pes ó chan.
Chejabas alí, petábaslle na porta e veña, saco de terciarilla e birra, tetilla de fai 20 anos, e sulfato de cobre.
Libertina era un desafío á jravedad, tiña un volumen que nin Júpiter, pero andaba en bicicleta.
Un día, pedínlle, por favor, que me deixara tocarlle o cutis.
Accedeu.
Era ablanquichada, elejante, sotirficada, pero de luto.
Mans de pianista.
Regentaba unha tenda bar onde inda podías topar mirindas e pernil da casa ó lado dunhas pantufas.
Eu taba namorada dela, ou do expositor, non sabría decir.

Tiña sempre aljunha anétoda, un día por ejemplo, contounos que eran así como as 6 da mañán e petáronlle na porta:

-Abro e tópome co Jilguero, tiña unha melodía que nin dios, e dijolle eu, ¿qué fas aquí?, e vai e contesta todo teso, "Eu quero pinar", cunha desfachatez que nin a virgen.
-¿E que lle contestache?
-Pasa.


Chejamos alí un día, e involucrámonos no ambiente, pedimos así mismo unhas jasiosas, a enredare,
pero a Libertina andaba distraída, tiña uns pormenores.

-Ai meu jatiño, fai que non o miro xa uns días, non sei onde pode estar.
-¿Perdeche o jato?-Pasouseme pola cabeza que aljén o secuestrara pra facer uns calcetíns.
-Pois perdín
-Ta bo, non te aflijas e saca ahí unhas jeineker-Fixemos jala dunha sensibilidad dina dun aristócrata.


Libertina abriu a neveira, desilusión, alí sólo habia uns juantes de joma e un alicatex.

-Non vos procupedes que no congelador seica hai.

A renjlón sejido abriu o congelador e alí topouse unha sospresa.

-Ay, mira onde estaba-dixo sacando un jato teso polo rabo-meteuse no congelador, é un impertinente-sacouse tres jeinekers daquela sepultura e espetounolas diante ó tempo que pousaba o cadaver na barra a modo de pincho.

Porque nós non éramos nifrosos, chejan ser outros e jomítanlle no pienso.

-A vida ten estas cousas, ¿non si?
-A vida é criminal.
-É mirmo, pero nós somos máis. Inda onde participei nun acto sexual coa filla do Cholo, e quen mo iba decir.

Inda tábamos atrajantando polo narís cando a Libertina xa desaparecera do escenario a rir, era así.
Unha centella.