Veneno.
Si.
Son un puto veneno
¿Ou é que podería
emponzoñar ainda mais todo isto?
Outra ves.
¿Ou é que non o sabes?
¿Cómo chejei a isto?
eu soa.
Quizá non.
O millor incluso ti me axudaches un pouco.
Eu que sei...
¡Quen puidera vomitalo todo!
Non merezo nada voso.
nin teu.
nin isto.
Eu ía ben.
ía recto, inocente...
Torcínme nalgunha encurcillada,
non sei exactamente cando.
Perdinme.
De todo.
Ó jrande.
En pleno orgasmo.
Enveneneime.
lunes, 5 de mayo de 2014
sábado, 3 de mayo de 2014
Los trabajos y las noches
Para reconocer en la sed mi emblema
para significar el único sueño
para no sustentarme nunca de nuevo en el amor
he sido toda ofrenda
un puro errar
de loba en el bosque
en la noche de los cuerpos
para decir la palabra inocente
La única herida
¿Qué bestia caída de pasmo
se arrastra por mi sangre
y quiere salvarse?
He aquí lo difícil:
caminar por las calles
y señalar el cielo o la tierra.
Madrugada
Desnudo soñado una noche solar.
He yacido días animales.
El viento y la lluvia me borraron
como a un fuego, como a un poema
escrito en un muro.
Mucho más allá
¿ Y si nos vamos anticipando
de sonrisa en sonrisa
hasta la última esperanza?
¿Y qué?
¿Y qué me das a mí,
a mí que he perdido mi nombre,
el nombre que me era dulce sustancia
en épocas remotas, cuando yo no era yo
sino una niña engañada por su sangre?
¿A qué , a qué
este deshacerme, este desangrarme,
este desplumarme, este desequilibrarme
si mi realidad retrocede
como empujada por una ametralladora
y de pronto se lanza a correr,
aunque igual la alcanzan,
hasta que cae a mis pies como un ave muerta?
Quisiera hablar de la vida .
Pues esto es la vida,
este aullido, este clavarse las uñas
en el pecho, este arrancarse
la cabellera a puñados , este escupirse
a los propios ojos, sólo por decir,
sólo por ver si se puede decir:
"¿es que yo soy? ¿ verdad que sí ?
¿no es verdad que yo existo
y no soy la pesadilla de una bestia?".
Y con las manos embarradas
golpeamos a las puertas del amor.
Y con la conciencia cubierta
de sucios y hermosos velos,
pedimos por Dios.
Y con las sienes restallantes
de imbécil soberbia
tomamos de la cintura a la vida
y pateamos de soslayo a la muerte.
Pues esto es lo que hacemos.
Nos anticipamos de sonrisa en sonrisa
hasta la última esperanza.
Noche
Tal vez esta noche no es noche,
debe ser un sol horrendo, o
lo otro, o cualquier cosa.
¡Qué sé yo! Faltan palabras,
falta candor, falta poesía
cuando la sangre llora y llora!
¡Pudiera ser tan feliz esta noche!
Si sólo me fuera dado palpar
las sombras, oír pasos,
decir "buenas noches" a cualquiera
que pasease a su perro,
miraría la luna, dijera su
extraña lactescencia tropezaría
con piedras al azar, como se hace.
Pero hay algo que rompe la piel,
una ciega furia
que corre por mis venas.
¡Quiero salir! Cancerbero del alma.
¡Deja, déjame traspasar tu sonrisa!
¡Pudiera ser tan feliz esta noche!
Aún quedan ensueños rezagados.
¡Y tantos libros! ¡Y tantas luces
¡Y mis pocos años! ¿Por qué no?
La muerte está lejana. No me mira.
¡Tanta vida, Señor!
¿Para qué tanta vida?
Quién alumbra
Cuando me miras
mis ojos son llaves,
el muro tiene secretos,
mi temor palabras, poemas.
Sólo tú haces de mi memoria
una viajera fascinada,
un fuego incesante.
Solamente
ya comprendo la verdad
estalla en mis deseos
y mis desdichas
en mis desencuentros
en mis desequilibrios
en mis delirios
ya comprendo la verdad
ahora
a buscar la vida
Alejandra Pizarnik
viernes, 2 de mayo de 2014
En la picota
-Éramos siete fulanos, siete tíos preparados para lo bueno, pero para lo bueno de verdad.-sorbió su whisky mientras yo me dejaba hacer por debajo de la barra.- yo era un hacha con la navaja, ponte en el caso de que se te ocurriese venir a atacarme por sorpresa con un cuchillo, así por poner, bueno, pues yo te lo manejaría de tal forma que acabarías clavándotelo tú.
-Ajá.-medio exclamé.
-Éramos un cuerpo de élite, de lo mejorcito, a mí me querían los yanquis de lo bueno que era, la puta CIA me puso un contrato en las narices, pero no me dejé convencer, ¡yo sabía lo que valía amigo!-¡guapa ponme otra copa, pero quítale hielo, a mi me va lo caliente!-dirigió una mirada turbia a mi escote, creo que vi caer baba.
-Y dime-le animé-¿cómo es que no estás en la puta CIA?
-Yo valgo más que toda esa mierda junta, yo te trabajo el asunto profesionalmente, le doy a todo, me da igual un colt que un kalasnikov, soy capaz de desabrochar un sujetador a tiro de flecha con una mano a la espalda.
-¡Mima!-exclamé-¡Chico,no se puede pedir más!
De repente entró un fulano bramando airadamente desde la puerta del bar.
-¡Manolo! ¡me cago en dios!¡Ya estás otra vez con el cuento de los siete enanitos!-dijo dirigiéndose a mi “amigo”-¡Quita la maldita camioneta de las bombonas de la entrada, joder, todos los días igual!
-Ajá.-medio exclamé.
-Éramos un cuerpo de élite, de lo mejorcito, a mí me querían los yanquis de lo bueno que era, la puta CIA me puso un contrato en las narices, pero no me dejé convencer, ¡yo sabía lo que valía amigo!-¡guapa ponme otra copa, pero quítale hielo, a mi me va lo caliente!-dirigió una mirada turbia a mi escote, creo que vi caer baba.
-Y dime-le animé-¿cómo es que no estás en la puta CIA?
-Yo valgo más que toda esa mierda junta, yo te trabajo el asunto profesionalmente, le doy a todo, me da igual un colt que un kalasnikov, soy capaz de desabrochar un sujetador a tiro de flecha con una mano a la espalda.
-¡Mima!-exclamé-¡Chico,no se puede pedir más!
De repente entró un fulano bramando airadamente desde la puerta del bar.
-¡Manolo! ¡me cago en dios!¡Ya estás otra vez con el cuento de los siete enanitos!-dijo dirigiéndose a mi “amigo”-¡Quita la maldita camioneta de las bombonas de la entrada, joder, todos los días igual!
miércoles, 19 de marzo de 2014
Lacón no rima con bacon
Parece que sí
Que tiene usted ahí
Lo que vendría a ser
Su propio rostro
La misma vida en 3d
Si no es por H es por B
Siempre empatando
En el pleno al quince
Lo supo entonces
Lo sabe ahora
Todos sabemos en realidad
Lacón no rima con bacon
Y esa es la cruda verdad.
Efectivamente
No, no
No se moleste
Ya conozco la salida
Se llama Elisabete
Y es una prima mía.
La aprecio en su justa medida.
No desprecie este requiebro
¿Se lo lleva o se lo envuelvo?
Dígale a su señora
Que le mando tres recuerdos.
Y a usted.
Buenos días.
viernes, 8 de noviembre de 2013
O Casa Lola
Tabamos a mandarlle uns cubalibres, así a machada, eramos uns poucos, taba O Mococo, o Polispán, o Foskitos 5 e mais eu.
Foskitos acababa de ter outra ostia coa moto, pejouse un viaxe na saída dunha rotonda e aterrizou sen esforzo na terraza dun bar
-¡Voei!-foi o primeiro que dixo despois.
Xa tiña medio corpo composto de pezas de ferro e aljún tornillo.
Recordo que estabamos sentados todos nunha mesa que había fora a mirar o paisaje.
Somos muito de paisajes.
Foskitos 5 levaba unha chupa de pitrinas e cheiraba a colonia.
-Hoxe vou de nenas-explicou.
O Polispán votou a rir.
-A última vez que fun alá, taba alí unha chorbita que me fixo un número que ¡mima!
-Non a ser pa tanto, faríache o lógico coma a todo o mundo-dixen eu.
-¡Fíxome si, fíxome uns virajanchos o redor miña...bufff!
O Foskitos xa empezaba a quentar motores.
-Púxoseme enriba, así.-Foskitos levantouse da mesa e ajachouse no chan pra escenificárno-lo choio-Eu taba tumbado, bocarriba, atento, e ela ajarrou e ¡trau! xa me colleu por banda e veña, ¡zris, zras, zris, zras!
Pra darnos unha idea mais aproximada do que sucedera alí, Foskitos 5 cambiou de registro e meteuse no papel da chorbita.
-Ela así-empezou a move-la cintura como se bailara unha lambada-isto disque que se chama o helicotes-clarificou.
Estabámo-los tres a tomar anotacións daquel sistema, Foskitos tocabase os pezóns eretos, sejún decía iso pon muito.
-¡Entón xa collemos vano e duramente!
¡Cómo sudaba naquel chan!, Chejou a Señora Lola cos cubatas xustiño cando Foskitos 5 taba a pinar unha baldosa.
-Bueno, bueno, parece que vai cambia-lo tempo-dixo Lola pasando poriba do Foskitos cuidadosamente-¿e vos qué, tades traballar?
-Aquí o único que traballa e el-dixo o Mococo sinalando po chan.
Foskitos sejía dándolle a base de bien.
Xemía.
-Pois nós queríamos mata-lo porco este sábado-comentounos Lola como se tal cousa-a ver se hai suerte.
Foskitos 5 flexionaba sin parar, táballe sacando brillo a aquel chan coma unha pulidora.
¡Era un frenesí!
Entón escuitámolo oubear a tutiplén, extendeuse o eco polo valle todo da Estrema.
Quedamos parvos coa boca aberta a mirar pra el que se deixou cair resoplando.
Fíxose un silencio destes compactos e entón Foskitos manifestouse.
-¡Corrinme macho!
A señora Lola votuo a rir e díxonos:
-¿Queredes uns manises?
Foskitos acababa de ter outra ostia coa moto, pejouse un viaxe na saída dunha rotonda e aterrizou sen esforzo na terraza dun bar
-¡Voei!-foi o primeiro que dixo despois.
Xa tiña medio corpo composto de pezas de ferro e aljún tornillo.
Recordo que estabamos sentados todos nunha mesa que había fora a mirar o paisaje.
Somos muito de paisajes.
Foskitos 5 levaba unha chupa de pitrinas e cheiraba a colonia.
-Hoxe vou de nenas-explicou.
O Polispán votou a rir.
-A última vez que fun alá, taba alí unha chorbita que me fixo un número que ¡mima!
-Non a ser pa tanto, faríache o lógico coma a todo o mundo-dixen eu.
-¡Fíxome si, fíxome uns virajanchos o redor miña...bufff!
O Foskitos xa empezaba a quentar motores.
-Púxoseme enriba, así.-Foskitos levantouse da mesa e ajachouse no chan pra escenificárno-lo choio-Eu taba tumbado, bocarriba, atento, e ela ajarrou e ¡trau! xa me colleu por banda e veña, ¡zris, zras, zris, zras!
Pra darnos unha idea mais aproximada do que sucedera alí, Foskitos 5 cambiou de registro e meteuse no papel da chorbita.
-Ela así-empezou a move-la cintura como se bailara unha lambada-isto disque que se chama o helicotes-clarificou.
Estabámo-los tres a tomar anotacións daquel sistema, Foskitos tocabase os pezóns eretos, sejún decía iso pon muito.
-¡Entón xa collemos vano e duramente!
¡Cómo sudaba naquel chan!, Chejou a Señora Lola cos cubatas xustiño cando Foskitos 5 taba a pinar unha baldosa.
-Bueno, bueno, parece que vai cambia-lo tempo-dixo Lola pasando poriba do Foskitos cuidadosamente-¿e vos qué, tades traballar?
-Aquí o único que traballa e el-dixo o Mococo sinalando po chan.
Foskitos sejía dándolle a base de bien.
Xemía.
-Pois nós queríamos mata-lo porco este sábado-comentounos Lola como se tal cousa-a ver se hai suerte.
Foskitos 5 flexionaba sin parar, táballe sacando brillo a aquel chan coma unha pulidora.
¡Era un frenesí!
Entón escuitámolo oubear a tutiplén, extendeuse o eco polo valle todo da Estrema.
Quedamos parvos coa boca aberta a mirar pra el que se deixou cair resoplando.
Fíxose un silencio destes compactos e entón Foskitos manifestouse.
-¡Corrinme macho!
A señora Lola votuo a rir e díxonos:
-¿Queredes uns manises?
lunes, 4 de noviembre de 2013
Juasa
-Manda carallo coas novas tenologías chacho-escupiulle nun oido Pelímetro ó Señor Pitrinas-ajora miras ós rapaces sentados o redor dunha mesa e todos coa cabeza jacha a darlle a unhas teclas ¡Mimá!
-Sonche as cousas modernas-dixo o Pitrinas.
-¡Nin falan!
-¿Pra que? xa saben de que vai o choio-lanzou O Pitrinas dándolle un lapazo a cunca.
-O choio vai quedar sen facer ¿ou é que van pinar polo teléfono?
-¡Non te extrañes!
-Dentro de nada xa van falar todo por señas, dijocho eu, a facer fijuras pra ahí e o carallo. A facer virajanchos coa cara, como eses moticonos ou a cona, un ri outro chora e veña ¡fiesta!
-Son deses sotirficados.
-¿Sabe-lo que che dijo?, que hasta aquí chejei.
-Sonche as cousas modernas-dixo o Pitrinas.
-¡Nin falan!
-¿Pra que? xa saben de que vai o choio-lanzou O Pitrinas dándolle un lapazo a cunca.
-O choio vai quedar sen facer ¿ou é que van pinar polo teléfono?
-¡Non te extrañes!
-Dentro de nada xa van falar todo por señas, dijocho eu, a facer fijuras pra ahí e o carallo. A facer virajanchos coa cara, como eses moticonos ou a cona, un ri outro chora e veña ¡fiesta!
-Son deses sotirficados.
-¿Sabe-lo que che dijo?, que hasta aquí chejei.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






