Bilicol

"Este brazo dominoo eu"

Isto foi o que lle espetou Pancracia ó tipo que a atropellou.
Embestiuna ampliamente un viernes de bingo pola noite.
O fulano non daba creto.
Tras arrasala, mirou como aquel redullo con mandil andaba ás envoltas polo chan,
como se fora Chuck Norris a facer virajanchos,
alajando o brazo dreito totalmente no proceso.
De paso jodeulle un foco e o espello retrovisor.

-Ta lojo-soltoulle ela ó tempo que marchaba de quilla buscar pitillos ó Ghedas.

-Eu pensei que arrollara a un jabalí-confesou o conductor.


Cadrou que ela iba de luto e era practicamente invisible e inmortal.

Tiña uns 90 pico anos/cen, desaunaba viño tinto da mañán a noite.
Nunca tivo unha jripe, o día que lle botaron a casa abaixo
fijáronse que as paredes estaban sujetas polos jarrafóns.Viridico.
Tiña como aficións cair de jrandes alturas sin fracturarse siquiera
e facerlle visitas ós veciños ó chou.

-Un día tabamos a cenar no eido-contaba o Halitosis-e non entra a Pancracia polo portal pra dentro dreita á bodeja, marcheime atrás dela.

-¿Onde vai?
-Buenas noches-dime-Tranquilo que eu xa tomei o bilicol...-E veña coma un misil bodeja adentro.
-¿Que carallo de bilicol nin que virgen?


Tiven que ajarrala polo brazo e sacala pra fora arrastro,
díxenlle así:

-Usted se quere cenar con nós, pasa pra dentro, séntase á mesa como unha persona e cena, pero pra bodeja non a deixo eu ir.

E dime ela, "Eres un jrande hijo de puta"

-Lojo colleu e foi a xunto á juardia civil e denuncioume inda poriba, que seica a intentara violar.
-E dijo eu-dixo Ramón tras pousala chiquita-¿que cona é o bilicol?

Irmáns a manadas

¡Como vaia ahí vades saír polo tellado coma ratos!

Era o que nos decía o noso pai, casi non facía falta porque eramos unha recua de irmáns e ben podía ser que acabaramos saíndo polo tellado sin muito esforzo.
Cando ibamos de festa,por ejemplo, tiñamos que repartirnos entre varias, porque se chejábamos a cadrar todos na misma o torreiro era noso.

Durmíamos no fallado, pra un lado os homes e pro outro as mulleres, lojo estaba a nosa irmán Chita que era aljo indefinido.
Era como un cabalo, estaba a deixarse bijote, que disque lle justaba lapalo na hora da merenda, nunca lle mirei posta unha saia, andaba co mono do choio do noso pai, ou en chandal, cada ves que nós andábamos a porpararnos pra ir de festa soltábanos frases do estilo:

-¿Qué pandorcas, andades a buscar o apretador que puxa polas tetas pra riba?

ou

-Dádelle outra capa de barnís que inda se vos mira a cara.

Era tan femenina coma un capador de porcos.

Certo día a nosa irmán Iluminada intentou depilarlle as cejas, viu de volta cun ollo morado e decindo que teríamos que pechar a esa besta na corte do jando.
Nunca o fixemos.
Tiñámoslle cariño ó jando.

Unha noite chejou o eido apupando a dios dar e levando ás costas varios kilos de costilletas que janara a botar pulsos, sejún dixo.
Á nosa nai non lle chejaban as mans pra presinarse.

O día da primeira comunión hubo que atala entre varios pra espetarlle o vestido.
Traboulle ó cura cando lle foi dala ostia como era de esperar.
Na foto do album non sae ningún de nós sin aljún rabuñazo na cara ou un dente partido.

Ajora si, pra dar o servicio do sulfato non había outra coma ela.

Libertina

-¿Oiches, Ti sabes quen lle puxo a vos a E.T.?

Isto xa nada máis entrar porta dentro.

-Non.
-Unha fulana argentina de 95 anos que fumaba como unha carreteira.

A de Libertina era un local rancio, destes que se che pejan os pes ó chan.
Chejabas alí, petábaslle na porta e veña, saco de terciarilla e birra, tetilla de fai 20 anos, e sulfato de cobre.
Libertina era un desafío á jravedad, tiña un volumen que nin Júpiter, pero andaba en bicicleta.
Un día, pedínlle, por favor, que me deixara tocarlle o cutis.
Accedeu.
Era ablanquichada, elejante, sotirficada, pero de luto.
Mans de pianista.
Regentaba unha tenda bar onde inda podías topar mirindas e pernil da casa ó lado dunhas pantufas.
Eu taba namorada dela, ou do expositor, non sabría decir.

Tiña sempre aljunha anétoda, un día por ejemplo, contounos que eran así como as 6 da mañán e petáronlle na porta:

-Abro e tópome co Jilguero, tiña unha melodía que nin dios, e dijolle eu, ¿qué fas aquí?, e vai e contesta todo teso, "Eu quero pinar", cunha desfachatez que nin a virgen.
-¿E que lle contestache?
-Pasa.


Chejamos alí un día, e involucrámonos no ambiente, pedimos así mismo unhas jasiosas, a enredare,
pero a Libertina andaba distraída, tiña uns pormenores.

-Ai meu jatiño, fai que non o miro xa uns días, non sei onde pode estar.
-¿Perdeche o jato?-Pasouseme pola cabeza que aljén o secuestrara pra facer uns calcetíns.
-Pois perdín
-Ta bo, non te aflijas e saca ahí unhas jeineker-Fixemos jala dunha sensibilidad dina dun aristócrata.


Libertina abriu a neveira, desilusión, alí sólo habia uns juantes de joma e un alicatex.

-Non vos procupedes que no congelador seica hai.

A renjlón sejido abriu o congelador e alí topouse unha sospresa.

-Ay, mira onde estaba-dixo sacando un jato teso polo rabo-meteuse no congelador, é un impertinente-sacouse tres jeinekers daquela sepultura e espetounolas diante ó tempo que pousaba o cadaver na barra a modo de pincho.

Porque nós non éramos nifrosos, chejan ser outros e jomítanlle no pienso.

-A vida ten estas cousas, ¿non si?
-A vida é criminal.
-É mirmo, pero nós somos máis. Inda onde participei nun acto sexual coa filla do Cholo, e quen mo iba decir.

Inda tábamos atrajantando polo narís cando a Libertina xa desaparecera do escenario a rir, era así.
Unha centella.

106

Unha ves janei unha jitarra no tiro ó pichón.
A partir dahí xa todo foi costa baixo.

A última aventura foi cando tiven que comprar un coche despois de que lle deran polo cú o meu 205 impecable,
quedou siniestro completo, inda lle puiden salvar un paquete de jalletas e un funil.

Adquirin un flamante 106, que pertenecía a un vivalavirgen de muito carallo, o coche tardou en arrancar tres días, pero o cuarto xa co motor en marcha, fixémolo trato.
El quedouse coa radio, que era a única peza de valor daquel auto.
A cambio, chupou a ventosa dun parasol cheo de unto que tiña nunha ventana e espetoullo contra o cristal, escorrejou un fío de baba chulísimo pola ventanilla, entendín que era así como pechaba o nejocio.

Eu fora velo co mecánico, que lle deu o visto bueno e explicoume como tiña que proceder pra pasar a ITV con soltura.

-Se ves que non che van os intermitentes, péjalle catro patadas por baixo da dirección. É millor que vaias un anaco pola general e vaille pisando o freno pra que destrabe, se cheiras a queimado baixa a ventanilla. Se non che encende, bótate costa baixo e non pares. E tíralle du aire.

Xa nin costa baixo nin ostias, encender e morrerme o auto foi todo un.
Deume tempo de baixalas ventanillas e trau.
Botei de menos non ter un pitillo ou unha jranada de man.

Como é normal cada vez que tiña un percance, deume por tronzar, abrin o capó por facer aljo, pero non era capás de saír pra fora do ataque de risa que tiña.
Claramente eu non son ben.

Alí apareceu a miña veciña Subjetiva du Ril a darme as buenas tardes.

-¿Entón qué, non che vai o coche?
-Vai perita, eu tou aquí a tumalo aire un zijallo.
-A verdad, eu non o dijo por mal, pero este coche hasta lle mete mala vista ó barrio, podes deixalo aberto que non cho rouban.


Xa mo dixera miña nai o día que me mirou chejar arrastro con el, só me dirijiu estas palabras:

-Eres lo puto peor.

O caso, alí estaba eu, martillando nos bornes a enredar, nisto para miña prima e sóltame:

-Oiches, cando poidas pásame o CD dos Pérez e o de Nino Bravo.
-Feito.
-Ta lojo.

E ahí vai. Dalí a un chico apareceu o milpés, miroume a broucar na batería e sentenciu:

-Tira con iso, iso non é un coche nin farrapos de jaita, era millor que foras mandarlle unha chiquita ó bar.
-Eu xa lle dixen que valía máis que lle prendera lume-Dixo Subjetiva.
-Vota cona, iso nin arde.

Nisto xa se aproximaron o Marcial do Coto, Amelia da Chiña, Quilimente do Loureiro, en fin, unha manada de xente,
cada un deles a votarlle plajas o 106 e máis a min por mancillar a estética do entorno.

-Buuu, pero a isto caelle a pintura toda do capó.
-Iso xa solo pra facer nel un jaliñeiro.
-Nin iso.
-Por muito que brouques se non ten dir, non vai-Dixo Marcial referíndose a sabe dios que.
-Ó millor danche aljo por el na chatarra.

Eu sabía ca nin na chatarra nin ostias, xa valía máis o desplazamento co caldeiro.
Pero me cajo en dios, era meu coche.

-¡Voume cajar en cristo divino xa!-barritei no medio daquel serán-¿non votan nada na tilivisión ou que?

Terranova

O primeiro que chejou ó continente americano non foi Colón, nin ostias, foi un Vikingo chamado Erik o Rojo.
Sejún a wikipedia foi cousa meditada e planificada, pero o choio non pasou así.

Islandia 985 d.c.
Unha recua de vikingos sejados iun can.

-¡Cajo na cona que me votou! eu xa nin miro.
-Vota cona, tas chuzado coma min, ieu inda sei onde teño os pes.
-¿Onde ta aparcado o puto Drakkar?
-Deixámolo en doble fila ¡ia tumá!
-¡En dios!, non se mira nadiña.
-Eu inda lle mandaba outra, así a enredare-Dixo o tal Erik
-¿Onde imos ir ajora co esta puta melodía mijo?
-Tiramos millas e veña, onde espetemos mirmo.
-Eu non tou pra conducir.
-Que conduza O Neno que acaba de sacalo carné.
-¡¿U ke?!, ti tas jamado, xa o outro día aparcou o barco como lle saiu dos juevos e tivemos que arrasar aquela puta aldea na llama, non me jodas, nin tempo me deu de darlle un presupuesto aquela rubia.
-Xa llo din eu.
-Pois eu así pro eido non vou.
-Aquí ou imos todos ou vou ter que sejar cabezas.
-Ostia, non fai falta alporizarse, imos onde sea, veña, colle as chaves do Drakkar e arranca.

Así foi coma arrearon aqueles héroes, sin rumbo e deron en topar cun novo continente que lojo foron outros a porse medallas sin sentido ninjún.

-¡Ostia divina!-dixo Erik-¿pero onde cona estamos?
-Buuuuuuu
-Non fajades barullo que O Neno quedou de broco.
-Buenoooo, hoxe aquí non clava nin dios.
-Cuidao atrás que eu traio unha fame nejra.

7

-Entón, ¿hai sete mulleres por cada home?
-Disque.
-¿E onde están as outras seis?
-¿Por qué?
-¡Pra mandalas á merda!

A mallar

Andaba eu daquela a facerlle as beiras a unhas irmáns de Lentille.
Tanto me tiña unha coma outra.
Eu era así, un jíbaro.

Tiña un cabalo que lle chamaba Cristo e era bo aquel cabalo, non era moi terco,
debía ter casado con el no canto de facelo coa filla do Lambretas.

Chejaba eu montado en Cristo ó eido das periquillas,
xa as mirei alí no medio da eira as dúas e maila nai.
Foi velas e empezar a puxar pola pitrina pra baixo.

Escondinme eu io cabalo detrás dun mato e púxenme a espreitar a ver cando alambraba a vella.
Andaban a malla-la herba as tres no cuberto.

-Mamá, deixe que xa mallamos nós, usted vaia a atenderlle a papa que me pareceu que andaba a chamar.-díxolle a Lolita, que era a máis vella.
-Teu pai que espere que tamén espero eu por el ás veces.
-Prestaban ajora unhas sopiñas de viño, ¿non eh?-dixo a Rosita-¿A usted non lle apetecen?
-A min apeteceme todo, ¿E a vós?
-Eu mándaballas si, ¿E tí Lolita? ¿Queres unhas sopas?
-Entón quero, como non vou querer.
-¡Ai, queredes! moi bien, entón xa vos deixo ahí a enredar cun aquel home que ta alí escondido, que ben o vin chejar-dixo a vella sin siquiera mirar pro mato-que veña un home a querer pinarme as fillas inda bueno, pero ¿Pra quen é o cabalo?

Deixaron de mallar todas a un tempo e miraron po mato, eu collín a Cristo e fuxin dalí coma un fuejo, pero non sei quen montaba a quen.