Mostrando entradas con la etiqueta "Vidas de infarto". Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta "Vidas de infarto". Mostrar todas las entradas

domingo, 10 de julio de 2016

Heineken

Acababa de deixalo a moza, e viña cunha turca que nin cristo.
Chejou no coche do Pelico.
Antes de parar xa se zampou a rebolos porta fora coma un can.
Oubeaba.


-Non fajo nada del-dixo o Pelico que tamén viña pra dar unha extremaunción.
-Joder, deulle forte desta volta.
-¿Forte? isto non é nada

Tan pronto considerou que xa se enfoscara sufi,
erjeuse e entrou pola porta pra dentro directo po baño.

-¡Ostia en dios! Non irá facer unha parvada, ¿hai navallas ahí dentro?
-A motoserra de cortalas uñas sólo.
-Bo, irá jomitar como lle corresponde.
-A cona, xa sabedes como é nestes casos que pode facer calquer cousa.

Era certo, doutra volta que tamén tivera un desenjano, chamáranos ó movil
e comunicounos que daljún xeito inexplicable se atopaba coa cabeza dentro dun contenedor
e que non había xeito de saír dalí, que por favor chamáramos a juardia civil.
Recorremos todo-los contenedores do Condado ata que o topamos decoljado dun.

-¿Pero como ostia fixo pra mete-la cabeza ahí?
-¿Eses non son os do cartón?
-Debeuse enjanar cando tirou o pitillo.

Puxamos por el, pero nejábase que seica que lle ibamos joder as jafas.
Tivemos que coller a navalla de enxertar e ampliarlle o buraco.
Cando por fin o sacamos non lle miramos as jafas por ninjún lado.

-Joder, ta tardando muito ahí dentro
-Tará a cajar-dixo o Nemesio que nestes casos era unha balsa de aceite.

Cando xa ibamos bota-la porta abaixo, apareceu todo serio.

-¿Qué tal me queda?-prejuntounos.

Ó principio non caíamos da burra, entón fijámonos que tiña outro aspecto.

-¡Ai mecajondios! ¿pero ti que ostia te fixeches?-O Pelico tronzaba
-Afeiteime.

Efectivamente, rapouse a barba e deixouse un bijote destes que che chejan as mandibulas.

-Dios que te fixo, pareces un gay polaco-espetou o Nemesio.
-Ostia, xa che dijo, e coa chupa de pitrinas que levas eu non te collo a dedo.
-Teleclu-foi o único que acertou a decir.

Nós sabíamos porque.
Cada ves que tiña problemas de saias, alá iba a seducir a Nita,
ela era coma unha esfinje, sempre tiña a misma expresión,
daba ijual que lle falaras de por o codo a remollo que de darlle polo cú,
e iso púñanos muito, que sempre tabamos a ver que lle podíamos soltar pra perturbala.

Entramos xa pa barra todos atrás del, sentouse elejantemente
metras non deixaba de pasala man polo bijote.
Nita mirabao sen pestenexar casi.

-Buenas noches-dixo a quinta ves que refrejaba aqueles peleiros estrambóticos-¿Qué toman neste pueblo os gays polacos?

Silencio.
Miraban un po outro sen mediar palabra hasta que Nita dixo sin dudar:

-Heineken.








martes, 14 de junio de 2016

Bilicol

"Este brazo dominoo eu"

Isto foi o que lle espetou Pancracia ó tipo que a atropellou.
Embestiuna ampliamente un viernes de bingo pola noite.
O fulano non daba creto.
Tras arrasala, mirou como aquel redullo con mandil andaba ás envoltas polo chan,
como se fora Chuck Norris a facer virajanchos,
alajando o brazo dreito totalmente no proceso.
De paso jodeulle un foco e o espello retrovisor.

-Ta lojo-soltoulle ela ó tempo que marchaba de quilla buscar pitillos ó Ghedas.

-Eu pensei que arrollara a un jabalí-confesou o conductor.


Cadrou que ela iba de luto e era practicamente invisible e inmortal.

Tiña uns 90 pico anos/cen, desaunaba viño tinto da mañán a noite.
Nunca tivo unha jripe, o día que lle botaron a casa abaixo
fijáronse que as paredes estaban sujetas polos jarrafóns.Viridico.
Tiña como aficións cair de jrandes alturas sin fracturarse siquiera
e facerlle visitas ós veciños ó chou.

-Un día tabamos a cenar no eido-contaba o Halitosis-e non entra a Pancracia polo portal pra dentro dreita á bodeja, marcheime atrás dela.

-¿Onde vai?
-Buenas noches-dime-Tranquilo que eu xa tomei o bilicol...-E veña coma un misil bodeja adentro.
-¿Que carallo de bilicol nin que virgen?



Tiven que ajarrala polo brazo e sacala pra fora arrastro,
díxenlle así:

-Usted se quere cenar con nós, pasa pra dentro, séntase á mesa como unha persona e cena, pero pra bodeja non a deixo eu ir.

E dime ela, "Eres un jrande hijo de puta"

-Lojo colleu e foi a xunto á juardia civil e denuncioume inda poriba, que seica a intentara violar.
-E dijo eu-dixo Ramón tras pousala chiquita-¿que cona é o bilicol?



miércoles, 9 de diciembre de 2015

Libertina

-¿Oiches, Ti sabes quen lle puxo a vos a E.T.?

Isto xa nada máis entrar porta dentro.

-Non.
-Unha fulana argentina de 95 anos que fumaba como unha carreteira.

A de Libertina era un local rancio, destes que se che pejan os pes ó chan.
Chejabas alí, petábaslle na porta e veña, saco de terciarilla e birra, tetilla de fai 20 anos, e sulfato de cobre.
Libertina era un desafío á jravedad, tiña un volumen que nin Júpiter, pero andaba en bicicleta.
Un día, pedínlle, por favor, que me deixara tocarlle o cutis.
Accedeu.
Era ablanquichada, elejante, sotirficada, pero de luto.
Mans de pianista.
Regentaba unha tenda bar onde inda podías topar mirindas e pernil da casa ó lado dunhas pantufas.
Eu taba namorada dela, ou do expositor, non sabría decir.

Tiña sempre aljunha anétoda, un día por ejemplo, contounos que eran así como as 6 da mañán e petáronlle na porta:

-Abro e tópome co Jilguero, tiña unha melodía que nin dios, e dijolle eu, ¿qué fas aquí?, e vai e contesta todo teso, "Eu quero pinar", cunha desfachatez que nin a virgen.
-¿E que lle contestache?
-Pasa.


Chejamos alí un día, e involucrámonos no ambiente, pedimos así mismo unhas jasiosas, a enredare,
pero a Libertina andaba distraída, tiña uns pormenores.

-Ai meu jatiño, fai que non o miro xa uns días, non sei onde pode estar.
-¿Perdeche o jato?-Pasouseme pola cabeza que aljén o secuestrara pra facer uns calcetíns.
-Pois perdín
-Ta bo, non te aflijas e saca ahí unhas jeineker-Fixemos jala dunha sensibilidad dina dun aristócrata.


Libertina abriu a neveira, desilusión, alí sólo habia uns juantes de joma e un alicatex.

-Non vos procupedes que no congelador seica hai.

A renjlón sejido abriu o congelador e alí topouse unha sospresa.

-Ay, mira onde estaba-dixo sacando un jato teso polo rabo-meteuse no congelador, é un impertinente-sacouse tres jeinekers daquela sepultura e espetounolas diante ó tempo que pousaba o cadaver na barra a modo de pincho.

Porque nós non éramos nifrosos, chejan ser outros e jomítanlle no pienso.

-A vida ten estas cousas, ¿non si?
-A vida é criminal.
-É mirmo, pero nós somos máis. Inda onde participei nun acto sexual coa filla do Cholo, e quen mo iba decir.

Inda tábamos atrajantando polo narís cando a Libertina xa desaparecera do escenario a rir, era así.
Unha centella.



jueves, 5 de noviembre de 2015

106


Unha ves janei unha jitarra no tiro ó pichón.
A partir dahí xa todo foi costa baixo.

A última aventura foi cando tiven que comprar un coche despois de que lle deran polo cú o meu 205 impecable,
quedou siniestro completo, inda lle puiden salvar un paquete de jalletas e un funil.

Adquirin un flamante 106, que pertenecía a un vivalavirgen de muito carallo, o coche tardou en arrancar tres días, pero o cuarto xa co motor en marcha, fixémolo trato.
El quedouse coa radio, que era a única peza de valor daquel auto.
A cambio, chupou a ventosa dun parasol cheo de unto que tiña nunha ventana e espetoullo contra o cristal, escorrejou un fío de baba chulísimo pola ventanilla, entendín que era así como pechaba o nejocio.

Eu fora velo co mecánico, que lle deu o visto bueno e explicoume como tiña que proceder pra pasar a ITV con soltura.

-Se ves que non che van os intermitentes, péjalle catro patadas por baixo da dirección. É millor que vaias un anaco pola general e vaille pisando o freno pra que destrabe, se cheiras a queimado baixa a ventanilla. Se non che encende, bótate costa baixo e non pares. E tíralle du aire.

Xa nin costa baixo nin ostias, encender e morrerme o auto foi todo un.
Deume tempo de baixalas ventanillas e trau.
Botei de menos non ter un pitillo ou unha jranada de man.

Como é normal cada vez que tiña un percance, deume por tronzar, abrin o capó por facer aljo, pero non era capás de saír pra fora do ataque de risa que tiña.
Claramente eu non son ben.

Alí apareceu a miña veciña Subjetiva du Ril a darme as buenas tardes.

-¿Entón qué, non che vai o coche?
-Vai perita, eu tou aquí a tumalo aire un zijallo.
-A verdad, eu non o dijo por mal, pero este coche hasta lle mete mala vista ó barrio, podes deixalo aberto que non cho rouban.


Xa mo dixera miña nai o día que me mirou chejar arrastro con el, só me dirijiu estas palabras:

-Eres lo puto peor.

O caso, alí estaba eu, martillando nos bornes a enredar, nisto para miña prima e sóltame:

-Oiches, cando poidas pásame o CD dos Pérez e o de Nino Bravo.
-Feito.
-Ta lojo.

E ahí vai. Dalí a un chico apareceu o milpés, miroume a broucar na batería e sentenciu:

-Tira con iso, iso non é un coche nin farrapos de jaita, era millor que foras mandarlle unha chiquita ó bar.
-Eu xa lle dixen que valía máis que lle prendera lume-Dixo Subjetiva.
-Vota cona, iso nin arde.

Nisto xa se aproximaron o Marcial do Coto, Amelia da Chiña, Quilimente do Loureiro, en fin, unha manada de xente,
cada un deles a votarlle plajas o 106 e máis a min por mancillar a estética do entorno.

-Buuu, pero a isto caelle a pintura toda do capó.
-Iso xa solo pra facer nel un jaliñeiro.
-Nin iso.
-Por muito que brouques se non ten dir, non vai-Dixo Marcial referíndose a sabe dios que.
-Ó millor danche aljo por el na chatarra.

Eu sabía ca nin na chatarra nin ostias, xa valía máis o desplazamento co caldeiro.
Pero me cajo en dios, era meu coche.

-¡Voume cajar en cristo divino xa!-barritei no medio daquel serán-¿non votan nada na tilivisión ou que?


miércoles, 17 de septiembre de 2014

Shit!


A primeira ves que marchén alá pra Inglaterra votei unha semana enteira sen limpalo cú.

Durante o tempo que estiven alí non supen nunca que carallo estaba a rillar,
meu estómajo non tiña nin puta idea de como digerir aquilo,
todo tiña unha salsa poriba ou estaba rebozado, non me extrañaría ter comido as entrañas da reina madre.

O caso, miña prima e mais eu andábamos de ruta polos pubs, chicleando a dolor,
ela marchaba de volta pa Taboexa o día seginte e estabamos a comprobar cantas pintas facían falta pra doblar case a nivel calcañal.

Nisto eu sentín un peso pola zona do jueso do suan...tensión.

-Montse-dixenlle- dame a min que xa non imos triunfar hoxe
-¿Por qué?
-Cajei por min chacha


Nisto tocaron a campana de peche e toca a correr a pedi-la última,
eu tardei un pouco mais polo contrapeso.

Marcheime directa a por unha muda limpa en canto chejamos a casa dos Mchugh,
unha familia fenómena que nos acolleu naquelas terras,
a muller zampaba todolos días varios pares de lingotazos de whisky antes de ir po choio.

Mirei fijamente a desfeita das miñas brajas.
Chamei a miña prima.
Concluimos que estaban en fase terminal.

-Montse, ¡isto non hai dios que o limpie!
-Xa che dijo, ¿qué vas facer?
-Home aquí non poden quedar-reflexionei...entón tiven unha idea buenisima-.Mon, tes que levalas de volta pa España

Isto da unha pista de como me escorrejaba a neurona naquel entón,
¿A quen se lle ocurre iso?
Non colle en cabeza humana.
¿non era maís fácil tirar con elas e fuera?
ata considerei mandalas por correo, pero descarteino, logicamente, porque ijual se perdían.
pero se a min me patinaba a lo loco á miña prima non quedou atrás.


-¡Ostia! ¡Fijo!-aplaudiu entusiasmada-vou ver se hai unha bolsa e metémolas dentro que inda non pechei a maleta.
-¡De puta madre, joder, menos mal que xa marchas mañán!
-Xa che dijo, ¡senón menudo cheiro ibamos ter na habitación!

Alá fumos pra cociña a buscar unha bolsa, collémolo anaco aquel de brajas co rabo da vasoura e espetámola no fondo.
Entón xa chejamos o punto máximo de surrealismo, mirei pra Montse casi coas lágrimas nos ollos e espeteille:

-Toma, quero que llas leves á miña nai-isto xa tal cual como se eu morrera en combate e o único recordo que tivera pra ela foran unhas brajas cheas de merda.
-Iso está feito, non te preocupes que vai ser o primeiro que faja tan pronto cheje alá-prometeume.

O día sejinte, xa estando eu soa, visualicei á miña prima polo aeropuerto adiante coas brajas na maleta, ti imagínate que lle fixeran abrilo equipaje na aduana,
¡mima!
Tamén me imaginaba a cara de miña nai no momento en que a miña prima lle dixera:

-Toma Teresa, a túa filla quere que che dea isto.
-Gracias mijiña, ¿Qué é?

Eu enjruñábame toda pensando naquilo, ¡non daba entendino que carallo nos pasara pola cabeza pra chejar a tal absurdo!
¡Tiña que ser por aljo que nos votaban na comida fijo!

Días despois chejoume unha carta desde Taboexa,
nela miña nai dábame as jracias polo souvenir
e mándabame unha foto do que parecían ser unhas brajas que huberan sido arrastradas a lazo pola parroquia enteira.


martes, 22 de octubre de 2013

Todo Jabalí


Meu pai sempre tivo unha obsesión cos jabalís.
As veces cando me levaba po colegio polas mañans e se cruzaba aljún por diante do coche,
decíame entre dentes sen apartar a vista del:

-¡Ajárrate!

Entón dáballe jas ó coche e embestíao coma un profesional.
Era superior a el.

Aljunha ves teño viaxado con aljún deles ós meus pes, mentras repasaba a lección.

-¡Vijílao, e se miras que se move arréalle!

Así chejaba eu a clase, cheirando a porco bravo.

Tamén sucedía isto aljún domingo que ibamos todos a dar un paseo co coche ben vestidos.
Xa estabamos adiestrados e cando chejaba o momento xa estabamos todos ajarrados coma fieras antes de que meu pai abrira a boca.
Unha ves tiven que deixarlle o meu asiento a un de camiño a unha boda.

Ten un radar pra eles que hai que quitarse o sombreiro,
é capás de sentilos así estén a varios kilómetros de distancia.
Soña con eles.

Tenlle marchado da cama a miña nai aljunhas noites, escopeta en man, a buscar o jabalí no monte.
Unha noite atopeno escondido detrás dun carballo vestido cun salto de cama e facéndome fijuras pra que liscara dalí que lle espantaba "o becho".

Unha ves estabamos a seja-la herba pra meda e de repente meu pai desapareceu, a renglón seguido apareceu a cabalo dun porco bravo bramando coma un vikingo, polo que nos deu tempo a ver, iba rillándolle unha orella.

Esa noite non viu cenar.
Apareceu o día sijiente semidesnudo cunha ourella de porco na man.
Pra desafojarse podou unha fijeira a tiros.


sábado, 12 de octubre de 2013

A única vez que estiven en Cuenca

Pois si, alá marchen eu pra Cuenca co meu cuñao,
disque casaba unha prima del e que alá eran unhas bodas da ostia e tal.

Chejamos pola mañán e nada mais entrar pola porta xa era aquilo un drama, que si o neno estaba malo, que si a sojra a chorar, que si o irmán estaba inda co chandal posto, que si a novia non se puidera peinar porque a peluquera taba borracha porque o home lle marchara cunha amija e tal e cual, vamos un cristo.
Meu cuñao espetoume a min o neno en brazos como se fora un fardo de herba.

-Da unha volta con el, eu vou levar a miña prima a peluquera.

E desapareceron todos da miña vista coma fuejos.
Alí quedei eu io anaco de rapás a mirar un pro outro.
¿Pero isto que é un neno ou un Casio?
O caso que collemos rumbo polo pueblo.
Parei nun bar no que andaban a tuma-lu vermú.

-Buenos días-dixen tranquilamente pousando ó neno na barra-un vermú.

Chupara uns catro vermús cando escuiten un barullo fora e saiu todo dios do bare a mirar uns touros que viñan a correr polo camiño.

-Son las fiestas del pueblo-díxome o home do bar-A correr las vaquillas.

Moi bien, pedinlle outro vermú a enredare e cambien o neno de lado.
Mandenllo de penalty.
Non choraba nada aquel neno, taba alí quietiño coma unha mandria.
Un rapás así da justo.

Salimos xustiño cando aquelas touras enfilaban pola calle do bar, ¡ah carallo!
¡ollo vivo pe lijero!
ajarren o neno debaixo do brazo coma eses que xojan o rubi e apretén a correr por ali abaixo
coma un tolo.

Mirei un trator a enfieime eu mai-lo neno alí debaixo ata que pasaron as tales vaquillas do carallo.
Puxémonos perdidos de lama, eu non tiña outro traxe pra ir a boda, así que bueno, tomeino con calma.
Pousén ó neno enriba do trator e limpeime un pouco como puiden.
Apareceu unha muller por unha porta e así como me viu xa me chamou.

-¿Se ha caido usted? venga que le limpio la ropa.

Alá fun eu, tiña a casa cheíña de santos e cheiraba un pouco a laca.
Frejou en min canto puido.

-Y entonces usted no es de aqui ¿verdad?
-Pues no-contestei-¿Y usted?

Non me dixo nada, sejiu dándolle ó traxe.

Pra cando sain pola porta iba limpo coma unha patena.
Entón fijeime que o trator xa non estaba.

Quedei un bo anaco coa boca aberta.

-¡Ajora si!-exclamei no medio de Cuenca-A peluquera borracha, a novia solteira, o Casio a dar voltas nun trator ieu frejado dariba a baixo.Tenche razón meu cuñao, aquí as bodas sonche a ordia.






lunes, 2 de enero de 2012

Vida lumpen


Choyo.Hora do xantar.

3 personajes que anteriormente iban de menú do día, e que debido a crisis teñen que aforrar jastos, deciden comer no curre.
Levan tapers de diversas formas e tamaños e séntanse nunha sala tipo fax pra darlle o dente.


personaje 1:eu truxen uns brecols, voulles dar jas aqui no micro.
personaje 2:pois eu onte non tiña janas de na, menos mal que había por alí unhas lechujas xa cortadas e dixen eu:pois ajora mandolle poriba unha lata de bonito y fiesta!
personaje 3 (atragantándose cun grano de cus-cus):A verdad é que somos uns putos lumpens, pero claro antes levábamos un tren de vida que nin dios!ajora xa estamos mais acordes ás nosas nóminas.
personaje 2: Xa che dijo!tipo ministros case.
personaje 1:estes brecols fumejan, ¿canto tempo hai que darlle ó micro?
personaje 2: 1 minuto disque, ti non te estarás pasando?
personaje 1 (sacando unha mastrujada negra do micro):pois vai ser que non.

miércoles, 14 de septiembre de 2011

Nifar morro


Isto é unha historia basada en feito reales
que sucedeu certo sábado de madrugada chegando a casa.

Situación: madrugada do domingo as 6:45
chega 1 chavalilla a casa(unha pipiola vamos, inda non tiña nin o cotón)despois de sair de marcha loca toda a noite.

Chavalilla: abre sigilosamente a porta da cociña e intenta entrar sen facer barullo.Tira sen querer varios trastos da vida diaria.
Nai:aparece como unha valkiria en camisón no medio da cociña, cara indescriptible, brazos nas cadeiras.
Chavalilla:Madre?
Nai:qué? xa ves deses tuburbios de nifar morro?
Chavalilla: ?????nifar? morro?
Nai:Ti pensas que túa nai naceu onte ou qué?
Chavalilla:Buenas noches Madre...
Nai: vouche dar eu a ti boas noites, pase pa cama que mañan vas ir coller saramaghos e maravallas hasta que che volvan sair os dentes de leite.
A chavalilla sopla desconsolada, pero sabe que mañán vai ter que coller a fouzaña e arrear.

jueves, 1 de septiembre de 2011

Sé que soy como cualquiera, pero con muchas ganas.



Estas notas, escritas con letra enorme, foron atopadas en Santiago.
Non sei quen é o autor, pero espero que siga tendo muitas ganas.


1
S/Compostela
Bueno, llegué y aunque no se poner el huevo aun. Tengo resuelto el crucigrama.
666+6=24-2
12x12=144
Cinco dedos, ego, consciente, inconsciente y subconsciente. El gordito: tú

Luzbel: Lucifer: Luz y fuego, cielo e infierno, gloria y poder. Dulce y amargo como es el amor. Como es el hombre con su mujer y la mujer con su hombre, o sea 144. Las medidas de ciudad.
Sí, son cosas del corazón. O lo mismo del cordero degollado, o sea, cabeza y corazón ¿no?-sí, el corazón es el que manda, y el músculo (la cabeza) obedece claro; ego, consciente y tal.

Siete iglesias, es antes de mi primera comunión, luego (yo pecador: anatema) me convierto en mi propio enemigo, dudo de mi, 4 jinetes y así el Apocalipsis se convierte en mi vida “particular”

2
Sí, es así. En Fátima ella me anunció y en Garabandal me “materializa”
Puedo traducir la Biblia entera en este curso de sucesos con demostraciones ya experimentadas. Yo pasé por ser tan ignorante como ahora son Vds. No sabía que saber es responsabilidad y culpa.
Hasta el 6/12/1990. Jueves 3,30 horas 17 años intentando terminar la evolución… cada segundo a segundo sin descanso, sin respiro, ahí ellos explotándome… los 4. Poniendo a María como escudo (verdadero Luzbel) ((yo soy mas bello/a que dios)) así el verdadero misterio se resuelve en siete sellos. 7 espíritus (mujer) y dios real (hombre)4 6666, el trono ¿tú persona qué, te resuelves o te resuelven?

Suponiéndote piscis te dirige o lo diriges ¿que es la ley para el hombre o el hombre para la ley? ¿Dónde está la lógica que enseñáis? Yo fui muñeco en manos de…por eso el Apocalipsis es así de feo.

3
Sigo siendo niño y mi llanto no desaparece nunca.
¡Dad gracias! soy infante, soy virgen. Soy mas que María, más que Jesús, ellos no son nacidos son muertos, yo soy vivo.
Vivo desde el principio, soy el Hombre.
Aun he de tardar en nacer (nacer al espíritu) cuando lo haga saldrá la costilla.
11 otro, 11-4 mas onces, todos para poner a María en su lugar, así el mundo entero se salva.

No, no penséis que no advertí. Escribí ocho años al vaticano y a quien pude, franciscanos (estos se rieron y aunque me suene tiré su basílica Asís) sí, luego me dejé vestir, ceñir y atar las manos---por ella, por Luzbel.

Sí, soy emocionable y cada día me expreso peor, pero mi corazón sigue ganando a la caja negra (seso) no puedo hacer vida normal, digámoslo así, para entender que tengo responsabilidad. Ya hay 113 papas; papisa (perseguida) ((tengo novia que ni se entera de na, na)) o sea que es perfecta.

4
Y yo la atosigo para”yo” conseguirme como respuesta a la evolución, típica utopía.”Ego”
Primer juicio, 50% caradura, ahora ya nada ni nadie jamás podrá interponer opinión, mi analítica se vierte en amor por amor.
Soy el que soy, osease, amor ¿dulce? ¿Amargo? ¿Con pasión, con cariño, con…?
Soy.
Punto.
Maria? Es mi problema ¿quién puede interpretarme?
Ni aun dando toda clase de explicaciones día a día se me juzgó ¿cómo ahora?... ¡…!

No, no he estado solo nunca, el dragón (el viejo) me pateaba a la mínima distracción. Y María me despertaba para dar el tono mañanero.
Mucho cariño he tenido y tengo, no, esto no es para daros preocupación, aunque siempre me falta como a todos el “límite”.
Más y más, sí, se como hacerlo pero aun no aprendí a tocar la guitarra.
Como hombre doy la talla, pero ¿y ella?

5
Ella es mi responsabilidad y si tengo que corregir el diámetro del anillo constantemente lo haré muy a gusto ¿o no?
Ella ya, una imagen o una palanca vale.
Todo eso se me dio o lo logré.

Mentira, no tengáis miedo, deseo, para que no andéis mosqueados
¿Irrumpir para no ser irrumpidos?
Ha de haber una diana, ha de haber a quien amar. ¿Al enemigo?
¡Porque no!

¡¡¡Ella!!!

Sí, eso fue lo que hice, que me valió ganarme el corazón de la bella y triunfar sobre el dragón.
Sí, que sí, que papito se me entregó de lleno, pero se me atragantó al 50%, luego no.

Sé que soy como cualquiera, pero con muchas ganas.
O todo o nada.
O sea, todo está ya hecho. Tú eres yo y yo soy tú. Hemos ganado. Punto. Utopía realizada.
Lloro al notar a María en mi cuerpo.
(((Dios es culpable)))???

6
Lloro escribiendo, siempre. Lloro, ¿por qué?
Me han puesto el cartel de esquizofrénico.
Aun más y más difícil; será por aburrimiento. -(¿)-(mío) 100% culpables somos todos de lo nuestro.

Ciudad. O sea corazón y cuerpo. Inmaculada concepción ¿yo en ella? ¿Dios en Luzbel?
¿Somos Luzbel sin permiso, maestro?
Jesús en nombre del padre vino a ser juzgado.

La ignorancia crea ignorancia y la sabiduría, sabiduría.
Fuego es pasión, el Apocalipsis es trampa para Vds.
Ni ahora pueden tener ninguna accesibilidad para la virginidad.
No, no es misterio, solo que siendo ya no pueden ser. Esa es la cuestión, que buscamos cuando en realidad ya somos. ¿Fe? ¿Lógica? ¿Animación?
Mi nombre:¡¡¡virginidad!!!
(Dios es duda para entregarse a la mujer)

No hay palabra mal dicha si no está mal interpretada. No juzgues jamás, esto es ser precavido así estuve y así estoy, aun hoy, sin juzgar y tampoco es cuestión de romperme tejas.
Bueno falta poco para que haga de cabrón.
Chao.

lunes, 22 de agosto de 2011

En mis manos



Mi habitación huele a sexo-dijo-pero a sexo solitario,
frío, triste, de ese sexo que no pone a nadie.
De emergencia.
Y da igual que abra las ventanas, porque no se va.
Se queda para recordarme todas las frustraciones,
todas las vidas que tienen un limite de cuatro paredes y 1 mano.

A veces me masturbo mientras oigo voces en el pasillo,
me maravillo de mi poder de concentración, es excelente.

Todo está en mi mano.

Con estas armas soy como 1 gladiador de tenedor y cuchara.
No va a haber leones que lleguen.

¡Puto Circo!

viernes, 20 de mayo de 2011

O home de Tianamen


Chamábase Wang Weilin,
viña de face-la compra tranquilamente,
e atopouse cunha recua de tanques.
Decidiu plantificarse diante de todos eles,
coas suas bolsas de plástico,
coa compra,
quen sabe se levaba leite, pan ou tiritas,
pero tiña un par de huevos Wang.

El solo, coa inocencia dos seus 19 anos,
parou os tanques de Tianamen.
Era un neno.

Petoulle no casco as ouvellas
que conducían aqueles cacharros,
pra falar,
pra dicirlles,
que andades a facer?

Andaban a face-lo parvo,
con xoguetes grandes.

Un par de fillos de puta de paisano,
levárono enganchado
fora da escena.
Tipos coma el molestan.

Xa nada mais se supo del,
Non quedou nin pan nin leite
nin tiritas.
So cousas inútiles.

martes, 25 de enero de 2011

A este coche vanlle facer mais fotos ca Claudia Schiffer




Pois si, vai 1 tranquilamente pola puta autovía, 1 jloria de autovía por certo, felicidades ós ingenieros e toupeiras que fixeron posible este milajro de trazados innovadores e curvas adiantadas ó seu tempo, si señor moi bien.
(O tramo de Puxeiros xa é pra votarlle de comer aparte)

Vai 1, decia eu, maniobrando pro choyo 1 día calquera, inocentemente, e de repente, 1 flash, ala vai o que che queda do sueldo a tumá polo cu.
E xa van mais de 2 veces, que coma siga subindo o jasoil vou ter que pedir un crédito pras multas da DGT.

E dijo eu que que carallo fan cos cartiños que recaudan da xente coma min, porque nin pintan a merda de carretera, nin remendan os putos baches, nin ostias, que teño eu pasadoas putas pra mirar por onde vou nas noites de chuvia e sin probar jota oyes!

jueves, 30 de septiembre de 2010

Neco z Alenky


Así se chama a versión surrealista de 1988 que o checo Jan Švankmajer fixo de Alicia no pais das maravillas.
Nesta peli a tal Alenky pasaas putas, en vez de andar polo suposto país das maravillas, paséase por escombreiras e habitacións tétricas e é persegida por cráneos de todo tipo, peixes con peluca e bistés.
A Oruga é un calcetín con ollos de vidro e á Liebre de Marzo caelle un ollo continuamente e perde relleno de seguido.

Unha chulada de gore "infantil".

lunes, 31 de mayo de 2010

Nunha tasca calquera





Entra unha muller de pelo rubio, despeinada, pintouse de reollo parece ser,
o camareiro miraa con desconfianza, non sei se xa se conocen.

-Dame tabaco
-Aquí non vendemos tabaco, tes que ir o bar de abaixo.
-¿Cómo no vais a tener tabaco si es un bar?
-Pois non temos, tes que ir abaixo.
-¡Dame un pitillo, por favor!
-Non teño pitillos tampouco
-¡Por dios!

Parece nerviosa, mira hacia nós e pídenos un pitillo polo que mais queiramos, dámoslle un.

-¡Muchisimas gracias! os daría un millón de euros si los tuviera, no sabeis como os estoy de agradecida, pensé que tendría que suicidarme hoy por fin
-Cun millón de euros inda poderías pillar bastantes pitillos.
-Ay cómo tengo la cabeza, pero no os voy a contar mi vida, además no os conozco de nada tampoco.-dedicase a rillar as uñas durante 15 segundos-¿teneis fuego?
-Toma, dalle jas.
-Si tuviera mil euros os los daba ya mismo.
-¡Baixan os precios!

Vírase hacia a barra, onde o camareiro flipa bastante con ela, e solta unha frase de película:

-Ponme un trago de lo más fuerte que tengas.
-Home ou lejía ou Balantains
-Balantains-mira hacia nós e espeta mentras apura o pitillo-Yo nunca bebo, sólo cuando me da la gana, y hoy me da la gana de beber, por que sino estaba viendo que iba a tener que matar a mucha gente.
-Vai ser millor que non che poña nada entón.
-¡Es una broma hombre! si yo no hago daño ninguno ¿Verdad?-pregúntanos-¿a que yo soy una buena persona?, me gusta fumar y me gusta beber ¿Y a quién no le va a gustar? a vosotros también os gusta bastante.

O camareiro ponlle un chupito, pero non as ten todas con él.
Ela mándalle o Balantains de penalty e brouca co vaso enriba da barrra, coma un puto vaqueiro.

Quédase mirando pra el e ri de medio lado.

-Dame un pitillo-dille.

miércoles, 26 de mayo de 2010

Hellen Keller


Se unha persona nace sen o sentido da vista e do oído,
e por tanto faiselle mui complicado aprender a falar,
como lle pasou a Helen Keller.
¿Cómo percibe o mundo ese ser humano?
Cando durme ¿Qué soña?
Cando está desperto ¿Qué sinte?
¿Cómo podes comunicarte así?

Din que cando perdes un sentido
os demais multiplicanse por 200.
Entón Helen Keller debia ter muito tacto.

viernes, 14 de mayo de 2010

Sabino, aurrera!




"El León de Amberes"
José María Belausteguigoitia Landaluce alias "Belauste"
Foi un fenómeno do fútbol Vasco que xogou no Athlético de Bilbao e na selección Española.
Físicamente estaba coma un touro, 1.93 cm de altura e 95 kg.
semellaba bastante un ropeiro.
Corpulento e rápido coma unha centella, "daba medo miralo vir"- decían del.



O día 1 de setembro de 1920, nos Xogos Olímpicos de Amberes,
España e Suecia batíanse o cobre nunha das finais polas medallas de plata e de bronce.
Suecia adiantábase no minuto 28 da 1ª parte e resistian a base de ostias
e xogo duro (polo que contaba Manuel de Castro, o único narrador desta aventura)
Nin Samitier, nin «Pichichi» nin ningunha das estrellas da selección
atopaba por onde furar.


Nestas andaban cando Belauste, que era habitual no lanzamento de palanca,
e xa se che estaba inchando unha vena na frente,
mirou a Sabino,compañeiro do Bilbao,que viña co balón pola banda.
e sen mais, pronunciou as palabras míticas que atronaron naquel estadio:


"¡Sabino, a mi el pelotón que los arrollo!"


Meu dito meu feito, Sabino mandoulle un centro cósmico,
e Belauste que, co balón (pelotón) pegadiño ó peito,
meteuse el mismo en persona dentro da portería rival,
arrasando con tres defensas suecos
e mais ó porteiro, tal como prometera.

O comentarista calificou este feito como un auténtico "Gol Hercúleo"




O propio Belauste recordábao así:
"Estando yo en posición ventajosa para anotar, y viendo que Sabino avanzaba con la pelota,
le dije simplemente: 'A mí, Sabino, que los arrollo'. Después, rodamos tres o cuatro por el suelo".
Tamén recordou algunha anéctoda da súa infancia:


"Cuando era pequeño recuerdo que limpiaba las botas a los jugadores mayores de mi pueblo,
ellos me decían: "¡Perico, tráeme el linimento y agua que del resto nos encargamos nosotros!"
Algúns dos comentarios que se fixeron sobre o tema foron:

" Belauste arrolló a los defensores adversarios con garra, actitud, convención y eficacia.
Entró en la portería adversaria con el balón pegado al pecho protegiéndose por el brazo y antebrazo,
con el único convencimiento de que el balón tenía que entrar en el marco adversario como fuera"

"Belauste, en aquella jugada, se llevó por delante a base de fuerza y envergadura a 3 defensas suecos
y al portero que no pudieron evitar ni mediante faltas que el defensa vasco se introdujera con el balón en la portería"

"Los arrolló, vaya si los arrolló. Con el mismo brinco con el que controló el balón con el pecho,
él, el cuero y los tres defensas suecos que intentaron frenarle acabaron empotrados en la portería"
A falta das imágenes deste gol hercúleo, ahí queda a foto do León de Amberes, que lle deu o nombre á "Furia Roja".






lunes, 3 de mayo de 2010

miércoles, 14 de abril de 2010

¿A qué hora sae o Titanic?




Cholo votou toda a mañán preguntando a qué hora saía o Titanic.
En cada bar no que paraba, mandáballe a sua fórmula e preguntaba o tema.
Xa tiña unha melodía coma un piano, pero inda había un par de tascas mais.

-Oe, ¿a qué hora sae o Titanic?
-Saéche ahí polas oito e pico
-¡Cajoendios, non me vai dar tempo!
-¿Pero ti vas nese barco?
-¡Entón!, vou, non vou ir.
-Mira que ese barco afunde
-¡U que ó!
-¡Que afunde quiu sei eu!
-¡É injual, eu teño aquí o billete e vou coma hai dios!.Ponme outra.
-Erache millor que quedaras aquí, vaste cajar en dios.
-Nada diso, ¿ti pensas que eu son parvo ou que? ¿entón toda a vida a traballar coma unha mona pra xunta-los cartos pra marchar pras américas, e ajora que teño o billete voullo dar a outro? ¡non oh!, ¡vou inda que afunda, coma me chamo Cholo que monto nesa puta merda e marcho a tumá pulu cú por ahí diante!
-Bueno, bueno, é cousa túa.
-E vótalle vermú, que isto está ajuado.
-Ajuado vas quedar ti.