Mostrando entradas con la etiqueta "Baralles". Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta "Baralles". Mostrar todas las entradas

domingo, 2 de noviembre de 2014

Absenta

¡Puro fuejo ostia!
Jarjanta abaixo
O peito a arder.
¿pra que andar con chiquitas? dixo
¿pra que darlle máis voltas a caixa de cambios?
¡tómalla en quinta se fai falta!
E nisto, riu.

lunes, 30 de septiembre de 2013

Es así


Se le ve feliz
se les ve felices
va todo bien
Una vida buena
está bien así
es así
Ella sonrie
Él también
todo bien
todo va bien
bien
bien

Suenan campanitas
sí.sí
campanas pequeñas y traviesas
en tu cabeza
nadie las toca
nunca
nunca
nadie.

ahí ya no hay nadie
pero está bien así
bien
bien
así está muy bien

miércoles, 9 de febrero de 2011




"El futuro me proporciona la perspectiva más incierta; muchos amigos, pero voy de mano en mano; muchas destrezas, pero ninguna de la cual vivir; y no poco que obstruye el camino en mi trabajo. Era como si estos pensamientos quisieran retenerme, y esta vez lo hicieron como con sogas."

W. Benjamin

lunes, 1 de marzo de 2010

Contraataque


Estes días andan a toca-los collóns co tema da jubilación ós 67 anos
e con baixar os salarios etc.

Alá atrás, intentaron que a jornada laboral fora de tropecentas horas,
mañán querrán darnos polo cú e que traimos nós a vaselina, supoño.

En fin, que todas as cousas que os traballadores xa tiñamos ganadas,
a patronal quere que as volvamos perder e salen con mamonadas deste estilo.
É como se tiveramos que luchar polo que xa temos e iso non está ben, asi non milloramos na de na.

Eu propoño contraatacar.

Se eles queren que nos jubilemos ós 67, pidamos a jubilación ós 50.
Se queren baixar os salarios pidamos un sueldo base de 2.000 euros con seis pagas extras.
Se queren que traballemos mais horas pidamos unha reducción da jornada laboral a 30 horas semanais pra empezar.


Sei que é unha utopía, pero podía non selo se non tivésemos medo,
porque quen move este sistema somos nós,
e se nós paramos os que toman polo cú son eles.

viernes, 12 de febrero de 2010

Un gigoló en bicicleta


Fujimori era un rapaz bastante fino para pretender ser parvo.
Tiña unha paguiña e vivíache ó día.
Gustáballe moito andar na bicicleta e tiña el un estilazo pra darlle os pedais que xa quixeran moitos.
A súa técnica consistía en dar unha pedalada e esperar ata que a bicicleta perdera vano pra darlle outra, así, ó mellor, podía recorrer a distancia dun kilómetro con catro pedaladas.

Fumaba bastante e estáballe prohibido beber, porque cando o facía púñase parvo e as veces ata violento, pero el conseguía chuchar indo polos bares a beber café con gotas, e acaba acelerado e borracho todos os días.

De cando en vez, Fujimori, deixábase levar pola súa fantasía e imaxinábase galante e ben parecido, o carón dunha fermosa rapaza a beira do mar, ¡el que só coñecera as Pozas da Carroucha!
Colleríalle da man, como vira facer nunha película a Cary Grant, e estamparíalle un cándido biquiño na meixela.
Todo moi católico.
Tamén tiña aspiracións poéticas, e inda que non moi ben, escribira unhas cantas estrofas que interpretaba para un público entregado, formado por varios cans e unhas poucas galiñas, como un auténtico declamador grego.

E así pasaba o tempo.

A parte da paga que tiña por “parvo”, Fujimori sacábase uns cartiños pola súa conta facéndolle favores a algún que outro veciño.
O que mellor lle pagaba era un velliño do barrio do Trancón, tiñan unha relación profesional baseada na discreción mais ca outra cousa.
O choio consistía no seguinte:

Fujimori ía a súa casa tres días por semana para darlle polo cu ó vello na bodega, e este pagáballe deixando un billetiño debaixo dunha tella, que Fujimori collía ó día seguinte cando daba o seu paseo en bicicleta.

As veces que non ía na bicicleta, era porque na noite anterior tíñanse cambiado as tornas e alguén lle dera polo cu a el.

Esta felicidade íase truncar

Sucedeu que, unha noite, cando Fujimori e mais o vello andábanche a brincar na bodega, o vello quedouse teso e Fujimori non se deu de conta ata rematar a faena, cando o soltou, o velliño caeu redondo no chan da bodega e quedou alí escandornado cos pantalóns polas canillas e o cu ó aire.

O rapaz achegouse a el asustado, deulle uns toques coa puntiña do pé, pero o home non se movía.
Morreralle no medio do acto.
¡Matárao el de gusto!

Fujimori colleu a súa bicicleta e marchouse á buscalo médico, desta volta dáballe ós pedais coma calquera outro mortal.

Así como chegou á casa do médico, petoulle na porta e abriulle a criada.
-¡Dighalle a Don Parafuso que o señor Guindastre ta tirado na bodegha e non se erghe!

Cando o médico entrou na bodega e mirou o panorama, preguntoulle ó Fujimori que fora o que pasara alí.

-Eu taba aquí e o señor Guindastre tiña calore e baixouse de pantalóns e caiu aí coma un mallo, e xa non se ergheu. Eu non sei que lle pasou.
-¿Tiña calor? ¿e por qué non quitou a camisa en vez dos pantalóns?
-Tería calor nas pernas.
-Xa, xa.

Don Parafuso examinou ó vello e chegou a conclusión de que morrera dun ataque ó corazón.

Fujimori gardoulle tres días de luto, pero quedouse co susto pra sempre.

martes, 9 de febrero de 2010

Moo



Moo estaba a pensar en "cousas"

Durmía pouco porque tiña medo de estar a perderse algho interesante mentras tanto.

Tiña a casa chea de importantes trangalladas inútiles,
baules vellos, unha enchenta de libros e un compás vikingo.

Aghora mismo andaba a darlle fino a unha botella de Black Bush
e matinando no xeito de convertirse na Reina de Europa.
A noite antes finjira ser Lillian Gish na "Noite do cazador"
e pasara toda a noite sentada nun banco cun rifle á espera do home AMOR-ODIO.
Non viu.

"Éche mui limitado ser sempre un mismo
justaríame ser outra persona
unha diferente cada día, sempre.
¡Esta vida quere outra!
Mañán podería espertar sendo un rapás de California
ou unha jicha de Varsovia"

Mandoulle outro tragho.

"É perde-lo tempo pasar cen anos sendo a misma persona"

Inda que por fora tivera millóns de arrughas e o pelo blanco, Moo érache noviña.

"¡A puta Reina!"-bramou Moo, mentras caía da silla outra ves.

lunes, 18 de enero de 2010

Consellos dun abuelo a unha neta de catro anos:


-Non te metas con nadies, pero se tes que zorrejarlle unhas ostias a un fulano calquera,

primeiro dalle no narís,

despois podes darlle na nós ou entre as pernas,

procura acertarlle.

-O millor lugar pra votar unha mixada é aquí, o lado deste canastro,

fíjate como se sinte o airiño de Portugal polos collóns.

-Pódes beber o viño que queiras que non che fai mal,

sempre que teñas unha codia de pan pra comer, non hai problema ninjún.

-Se vas de festa a Rubiós,

deixa sempre un estadullo no monte.

-¡E non te fies dos curas, que eses jíbaros teñen mais fillos ca min!

miércoles, 16 de diciembre de 2009

Mi cuarto 3


Allí me avituallo, como dios manda, con un par de tragos del coñac barato de mi padre para darme ánimos.

Aun apuro otro.

Estando ya media borracha me veo mucho más capaz de salvar el mundo.

Incluso prescindo de mi escudo casero y lo sustituyo por la botella de Soberano.

Supongo que mi dudoso padre no se enfadará conmigo por birlarle su tesoro, teniendo en cuenta que me dispongo a salvar su vida.

Me parece que en mis diecinueve años de existencia, mi padre y yo, habremos cruzado unas cincuenta palabras sueltas y una media docena de frases completas, amén de varios conatos de comunicación abortados.

Nos llevamos bien.

Creo que repté hasta el pie de las escaleras como mejor supe, tenía ante mí el primer escalón, allí contemplé aquella larga fila de peldaños y pensé en un patíbulo.

Me regalé otro trago de inmediato.

Comencé a subir, lo hacía lentamente y con mucha discreción, aunque de vez en cuando me descubría perdiendo un poco el equilibrio y tuve que apoyarme ora en la pared ora en la barandilla y en algún momento hasta me sujeté con una uña.

Al llegar a la mitad, más o menos, distinguí un sonido como de voces que venían de arriba, parecían suaves, susurraban, pero eran audibles.

Paré en seco, intentando encajar aquel nuevo dato dentro de mi mollera para ver si le sacaba una solución al rompecabezas que se estaba formando esa noche.

Me senté en aquel peldaño equipada con el colosal cuchillo y con mi botella de coñac mediada y medité.

“Vamos a ver, si yo fuese un ladrón o un asesino y me dispusiese a allanar una propiedad ajena y privada, intentaría hacer el menor ruido posible y no me pondría a dar voces ni a interrelacionarme amistosamente con los posibles inquilinos del supuesto inmueble, hasta aquí todo correcto.

Entonces, esos de ahí arriba, es posible que o bien:

a) No son ladrones/asesinos profesionales, sino unos chapuzas.

b) Lo son y por eso van sobrados y se permiten el lujo de hacerse notar.

c) No lo son, pero sin embargo se trata de unos locos peligrosos a los que se la sopla que los descubran, es más, disfrutan con ello por que están tronados a más no poder y se regodean torturando a sus presas como sicópatas que son.”

Aquí paré de meditar y me racioné sendos tragos en una abrir y cerrar de ojos. Tanta meditación me estaba acojonando.

Me puse en pie de nuevo, y me volví ciega al instante.

Tanteé en el aire para encontrar algo a lo que sujetarme y me acomodé en los mullidos peldaños al tiempo que una risita floja amenazaba con salir de mi garganta.

No es que ya no tuviera miedo de lo que pudiese haber arriba, es que tenía una falta de interés total por todo el asunto en sí, me daba igual que una remesa de asesinos en serie anduviera pululando por allí o que estuviesen sodomizando a mi familia en masa.

Nada de eso me importaba y al mismo tiempo estaba ampliamente risueña.

No me extrañaba que mi padre tuviese tanta afición por los licores, porque aquel brebaje me hacía sentir de puta madre.

viernes, 11 de diciembre de 2009

O Parte


Cando tiña 3 ou 4 anos e xa tiñamos tele en blanco e negro na casa, recordo que sempre que se acababa unha serie de debuxos ou de aventuras ou do que fora, que a min me gustara ver, dábame muita pena, e consolábame pensando que tamén acabaría algún día o telediario e que porían outra cousa bastante millor no seu lugar.
¡Porque en que cabeza cabe que quiten a Billy Joe e o seu mono, e non quiten o parte!

viernes, 27 de noviembre de 2009

Salvoconducto


Es posible que nadie se de cuenta de que tiramos nuestras vidas con trabajos absurdos

y relaciones muertas todo el puto rato,

o sí pero seguimos haciéndolo

porque esto es la vida real y no una peli y no hay huevos para cambiar esto,

pero a veces sí los hay, sólo que no hay opciones para hacerlo.

Cuando hay opciones no hay huevos y asi equis, siempre empatando.

Melodías todas ellas extraordinarias por otra parte

¡Viva la dislexia!

Me encargaron que os dijera lo siguiente: sí pero no.

No se si saben pero era un gran interlocutor, semisonreía a todas partes obstaculizando el tráfico.

Partió de madrugada blandiendo un abanico y rugiendo a espuertas.

Se emancipó de medio lado.

No hay palabras para describir lo orgulloso que estoy de usted, Señor Becario.

miércoles, 25 de noviembre de 2009

Amansados


Fijeime o outro día nun detalle:

Se te quedas mirando con cara de mala ostia pros ollos da xente,
case todos apartan a vista e sigen o seu camiño sen mais.

Antes desta domesticación e facendo o mismo experimento,
probablemente chuparias unhas ostias.

Maravilleime da facilidade que temos de andar pola vida sen pilixar.
Inda que te empurren nun local ou te esmajen un pé.

Caso aparte sería colarse no ambulatorio, onde a xente maior,
a quen xa lla suda todo,
pode tranquilamente chejar as máns por menos dun pitillo.

martes, 27 de octubre de 2009

Pagar por soñar




Sempre me gustou o cine, bueno, as películas.
Supoño que porque saes un pouco da túa vida, méteste na dos outros,
e podes soñar durante un espacio de tempo considerable.

Non sei cómo, pero un día se mais, jodeuseme o choio.
De repente non era capaz de mirar unha película sen preguntarme cánto cobrarían eses fulanos, xustiño no medio dunha escena dramática ou de tensión, atopábame pensando na nómina dos actores e comparándoa coa miña.
E xa non tiña forma de parar de pensar niso.
Empecen a mirar so pelis antiguas, en blanco e negro, quería comprobar se era capaz de concentrarme millor sabendo que aqueles actores xa non cobraban nada e que estaban a dous metros baixo terra, polo menos niso eu tiña ventaxa, supostamente.

"O millor inda queda algún vivo"-calibraba eu, e cada vez miraba películas mais vellas.
Isto empezou a extenderse, cando escoitaba música, lía un libro, miraba un partido, etc,
Tiven que paralo porque eu necesito soñar e no mundo diario non hai muita facilidade pra iso.

Así que en vez de pensar nas dichosas nóminas, decidín por os soños no mais alto da lista.
Custoume un pouco enganarme de novo, pero non hai cartos que o pagen chacha.

jueves, 24 de septiembre de 2009

Polo monte


Non hai tamancas
pra ir
polo monte
coa lúa chea.

Vou descalzo
co meu irmán
mentras nos roza
a herba.

A nosa nai
xa morreu
o noso pai
non espera

Nas árbores
penduran
follas de adormideira.

Non temos
ningún medo
nin do lobo
nin do vento.

Non hai sendeiros
pra ir
polo monte
coa lúa nova.