viernes, 19 de junio de 2009

Mincho (1982)



Naceu na Funeraria no 1982. Aficionado ás caghetillas de Winston, Mincho ten unha visión simplista do mundo que reflexa nas suas obras: “NON VALEDES PARA NADA” (1997) e “CUBALIBRE” (1999).
Traballa encofrando con contrato de aprendizaxe, coa continua ameaza de que o xefe lle desconte horas ó final do mes e lle “foda o choio”. Isto fai del un artista inquieto.
Gústalle fumar pitillos pola sombra e a subasta das varas.
Coa súa última obra: “BOTELLINS” (2002) eleva á máxima potencia o icono por excelencia das masas traballadoras.
Os seus 20 anos aspira a que lle dean unha paguiña e vivir sen meterse con nadies.
Asiduo dos controis de alcoolemia, foi detido por colisionar varias veces contra o mesmo guardia civil. Para non alarmar os seus pais finxiu un secuestro e chamou do cuartel dicindo: “Papá, estou ben, manda botellíns”.

viernes, 12 de junio de 2009

martes, 9 de junio de 2009

"Ilusións dunha mecanógrafa"


"Este fin de semán,
voume dar á bebida
e a faltarlle ó respeto á xente,
por este orden".

jueves, 4 de junio de 2009

JUSTAME DURMIR ACOMPAÑADO

Un día de semana, con un universo entero sobre sus cabezas, Claudia y Eri buscaron un lugar pequeño para respirar, pero no había.
Así que Claudia tuvo que volver al instituto, donde todos los profetas y apóstoles iban a clase de dictado, Lucas también estaba allí.

- En verdad os digo que antes de “b” y “p” va “m” y bienaventuradas las palabras que no sean llanas ni agudas, porque ellas serán esdrújulas.

Lucas levantó la mano.

- Maestro.
- Dime Lucas.
- ¿Esto entra en el examen?

miércoles, 13 de mayo de 2009

Sete artistas no medio das pistas




BERTOLOMEU (1815-1909)

Bertolomeu (Albeos 1815 – Cequeliños 1909). Deste artista total dicíase que facía os bocetos á machada. Nado nunha familia tan humilde que non chega a coñecer, tivo Bartolomeu unha infancia casi salvaxe que derivou nunha vida frenética e azarosa. A súa formación é esencialmente autodidacta e comenza, que saibamos nós, co seu 1º oficio que foi o de xornaleiro (“comecei a ler ós escambros”). Tras unha corta e escura viaxe a Cuba (1833-1838) onde traballa de mucamo, volta coas pilas carregadas de xeito tal que de aquí en diante non ten parada.
1839 – Estudia e desenrola diversos tipos de encofrado. Contrata indiscriminadamente cuadrillas de perliteros.
1840 – Inventa o mallazo, perfecciona o piazás.
1841-47 – Extruga, corruga e extrusiona. Funda “O bocoi” (1843). Disque lle oen falar en soños do “guatelé”.
1848-51 – Descubre por casualidade o moquero. Acuña o termo “ferralla”. Cando retella o solar natal dubida entre tella plana ou mixta; ademáis esixe unhas bridas, descoñecidas aínda naquel entón.
1852 – Flamea, apicona e apomaza. Traballos en estuco.
1853 – Comenza a abujardar por libre. Realiza interesantes ingletados.
1854-1861 – Nesta tempada céntrase nuns escritos para a elaboración da “1ª tarima flotante do Condado”. Abandonaría o proxecto, asqueado, no 61. De ahí en diante, ata o 69, traballa en Portugal como empreiteiro pra sanea-la economía. Fala con naturalidade do sargento e da mordaza.
1870-73 – No cárcere por isto último. Publica “¿Quen tomou esta plaqueta?” (1872) costeado por él mesmo e que é vítima da indiferencia xeral. Descubre o chiclé e o cliché.
1873-1890 – Asume frenéticamente a súa liberdade. Sen tomar 1 respiro comeza encofrando totalmente o solar natal, a súa obra mestra, ademáis de bolear, nifar e inxectar persoalmente noutros proxectos paralelos.
1891-93 – Cobra unha paghiña de axuda da Agrupación de Pretensados en Buenos Aires. Preside 1 seminario sobre o pladur.
1895-1901 – Escribe, sobre todo: “1/2 caña” (1896)- AUTOBIOGRAFICA, “Velux” (1898)- POEMAS e “O Vaporizador Atomizante” (1901)- CIENCIA-FICCION.
1902-1908 – Crea o poliexpan. Galvaniza unha garlopa.
1909 – Morre en Cequeliños. Deixa escrita a palabra “formatear”.


M.A.L.

lunes, 11 de mayo de 2009

"Arngrimur Valka"


Su madre, en un alarde de osadía, le había impuesto el nombre de Taras Bulba, cual recio cosaco de las estepas rusas, pensando que con semejante nombre sería respetado en las vicisitudes de la vida, pero Taras era un pusilánime y, en aquellos instantes que siguieron a su primer día de trabajo para la MONJA COBRADORA, se sentía un miserable inútil. No sólo se habían reído de él, sino que no había conseguido meterse en el papel, lo cual era mucho peor.
Taras era dueño de una imaginación desbordante y se interpretaba a sí mismo cada vez que se veía en un apuro, hacía de tipo duro, de amigo gracioso y hasta de rey de Dinamarca si se terciaba la ocasión.
Era un tanto excéntrico y maniático.
Dejó su uniforme de monja sobre la silla y se metió en la cama.

-¡Mañana lo bordo!-se dijo y, acto seguido, cayó en un profundo sueño.

miércoles, 6 de mayo de 2009

"Semisonreiremos"



¡Los mismos de siempre vienen ahí a segarnos!

¡Aplaude Paolo!

Es una pena que no tengamos siquiera una guadaña en las manos.


¡Penderemos pomposos!

Cómo si nada de esto hubiese pasado.

Cómo si tú fueses dios y yo fuese tu hermano.

Sí, ese, el bastardo.

Te pondré una corbata alrededor del pescuezo,

una falda de encaje y un sostén de cuero.

¡Y colgaremos, briosos,
del primer minibar que encontremos!
A dos carrillos,
semisonreiremos.