Sólo se vive 1 vez

Rolo chejou coa Minisaia, así lle chamaba el o sin carnet que conducía.
Tiña unhas cortinas espetadas nas ventanas coa foto de varias fulanas sensuales en bikini,
según el, levavaas a pircina no vran, pero hoxe estaban castijadas.

Eu vira fotos del de novo e estaba buenísimo, parecía unha estrella de rock dos anos 60 con melenita lisa e pantalóns de campana, ajora lucía un super bijote que mollaba no tinto con muita precisión.

Estabamos na Tenda do Abel a mandarlle uns chatos, todos homes xa grandeiros e mais eu.

-Rolo, busca unha muller e cásate, así serás tan desjraciado coma nós.
-Non teño presa, inda son novo.
-Vas morrer solteiro, eche unha pena.-Díxolle o Puskas.
-¡A pena é non enviudar!¡Vota pra aquí a botella!

Enchémolas tazas como si no hubiera un mañana.

Apareceu o Ghose con pinchos pra todos, consistían en anacos de salchicha frita envoltos en queso, parece ser que disque tiña nova cociñeira e facía cousas innovadoras.


-¡Que merda é esta! ¿un anaco de pisa do can con mocos o redor?
-Son salchichas-contestou Ghose tranquilamente-probaas que están boas.
-Boa esta miña prima, ¡trae xamón ou chourizo!

O Ghose riu e marchou.

De súpeto o Rolo erjeuse coma un resorte e case vota o viño polo narís, mirou pro almanaque que estaba tras del na parede e empezou a contar os días frenéticamente.


-¡Me cajo en dios! ¿qué día é hoxe?
-Hoxe é 4-Dixo Abilio Buda por detrás do seu bandullo.
-Estamos en setiembre, 5, 6, 7...
-¿Qué andas a ver?
-Isto non me cadra.-Exclamou Rolo nervioso.
-¿Que che pasa Rolo? ¿Non che viu e rejla?-díxenlle eu, que empezaba a escojonarme imajinando que eramos todos unhas cheerleaders de instituto super preocupadas porque unha de nós estaba preñada e iba a perderse la super-final.
-Ta calado ostia estou a ver o cuadrante...


Despois de mover aquel bijote como si le fuera la vida en ello exclamou:


-¡Ah! xa se me parara o corazón, pero non, hoxe libro.


Mandoulle un trago largo e sentido ó viño e pediu outra.


-Rolo, faime caso, cásate.
-Olvídate, como di aquel cantante: sólo se vive 1 vez.

O rapapisas

Andaba Santiago polo monte da Chan a coller toxo, levaba alí boa parte do día.
O monte da Chan é un monte grandeiro que chega ata a capilla da Ascensión.

Xa lle zorrejara duramente á botella de tinto que levaba pro almorzo e comera un anaco de pan con manteiga e azucre, padecía algo do estómago e aquel día andaba un pouco inglés, viñéronlle ganas de cagar así que arrimouse lixeiriño a un toxeiro e aliviouse alí coma un marqués.
Colleu para limparse un anaco dun fenteiro e así como pasou o fento por entre as pernas sentiu unha quentura criminal.

Nun principio non lle deu importancia, “xa me pasará”, pensou, pero aquilo non pasaba, non, aquilo fervía a rabiar, baixou os pantalóns e asistiu a un prodixio, pois tiña os collóns tan inchados que parecían ubres, estaban escocidos e amoratados, aquilo non era deste mundo.


-¡Me cagho en dios!


Cando chegou á casa chamou pola muller e ensinoulle aquela marabilla, contoulle que pasara un fento polo cu e Rudesinda díxolle que seguramente que houbera un rapapisas enganchado no fento e que fora a xunto de Amelia do Xil, que ela sabia corta-la pezoña e o mal de aire.

Alá se foi Santiago coas pernas abertas cara ó Xil, Amelia quedou parva cando viu aquela monstruosidade de collóns, agarrou un allo e persignouse, comezou a cortarlle rezándolle a tódolos santos e invocando tódolos aires malignos habidos e por haber.


“Córtote aire de sapo, aire de sapeta, aire de culebra, aire de culebrón...”

votou así tres días e cada día que ía alá, parecíalle a el que andaban mais veciñas polo eido de Amelia, casualmente na hora de cortarlle pezoña, coa escusa de levarlle ovos, aceite ou café.

O cabo de 9 días volveu ser un home normal.

Paulino no quería a su mujer

Paulino no quería a su mujer.
Esto lo dijo su amigo Feliciano,
Felix para la barra.
Así que se dedicaba a ligarse a chavalitas de 20 o 30 por los bares.
Sacaba fajos de billetes, hablaba de su Harley y de su descapotable, de ir a los toros a Cáceres.
Se acordaba entre lágrimas del hijo de puta de su padre que le arreaba con la fusta como si fuese un caballo.
Su padre, Teniente de Caballería, un caballero, vamos.
Tres veces le había tocado la lotería, pero no quería a su mujer.

A todas partes iban juntos Paulino y Felix.
50 años de amistad de local en local, invitando a beber a putas y a legionarios.

-Es la primera vez que me deja atrás-decía Felix- y es la última, esta no me la hace más.

Indignado como si fuese su mujer, esa que ya está vieja, como también está ancha.

Ese día Felix llamó a un taxi, pero como también era un caballero, el taxista le mandó un chato con él.

O día que pariu miña avoa

Ese día o noso avó viña de moer no muíño de Viláns.
Hai que dicir que de aquí a Viláns haiche uns poucos de kilómetros e varias tascas.
Era xa de noite, en xaneiro, e el viña co saco de fariña ó lombo.
Cando chegou ó eido atopouse coa miña avoa que rillaba o aire agarrada á barriga.

-Anda Santiagho, anda que Inés está pra parir e eu non podo coa alma.

Inés era a irmán da miña avoa, as dúas quedaran preñadas a un tempo, foi un caso de sincronización bastante curioso.

Meu avó votou o saco de fariña no chan e cuspiu.

-¡Non me jodas! que eu contaba contigho e a que está pra parir é a túa irmán.
-¡Vai alá home!-retorcíase a miña avoa.

Efectivamente, Inés estaba maldicindo agarrada a un baúl, meu avó colleuna e levouna para unha cama, pesaba coma unha potra, dicíame el un día, que xa tivera collido touras mais liviáns.
Remangouse varias veces ata os ombros, coma se tivera vinte brazos, foise a cociña e puxo unha cazola de auga ó lume, notábase nervioso e tirou para a bodega, alí mandoulle varios tragos de viño directamente do funil e foise calmando un pouco.

-¡¿Onde está Santiagho?!-bramaba Inés.¡Me cagho en todo-los santos!
-¡Santiaghoooo!-Chamaba a miña avoa arrepentida de non terlle escondido a chave da bodega.

Cando chegou Santiago lucía uns preciosos bigotes de viño que lle quedaban moi ben e unha boina que lle tapaba medio ollo, e así foi coma se puxo a esperar que nacera a criatura da Inés, coma se fose un porteiro de terceira rexional a parar un penalti.
Mentres a auga na cociña fervía ata que case non quedou gota.


-Aquilo era coma a boca do inferno- contábame a min un día meu avó.

Así que lle empezou a saír a cabeza, tocoulle a miña avoa dar guerra, nun momento dado meu avó ía dun lado o outro e xa non sabía a quen atender, confesoume que no medio deste caos fíxolle outra visita á bodega.

“Eu mirábame parvo- dicía el- as velas apaghábanse e eu xa non sabía nin por onde ía, a túa abuela por un lado e a túa tía polo outro, eu xa as confundía as dúas e xa non che sabería dicir se a túa abuela pariu un rapás ou unha raparigha, eu repartinlle os rapaces como cadrou.
Collín aquelas criaturas, que por certo pesaban bastante menos cas potras das nais, e lávenas como puiden, envolvinas nun farrapo e dinlle un destino.”

Despois tivo que ir facerlle o caldo as recen paridas, iso xa foi outra aventura.
Marchouse o galiñeiro coa machada na man, a metade das galiñas saíron voando a rente do fío, no medio dunha chuvia de plumas apañou algo polo aire, que tanto podía ser unha galiña vella coma un gato sarnoso,coitado, e despois de xurarlle que nunca mais deixaría preñada a muller algunha liquidou o becho limpamente.

Desplumou aquilo como puido, fixo o caldo de calquera maneira e votou dúas tazas.
Cando a miña avoa e a miña tía miraron aquel caldo cheo de plumas vomitaron as dúas a un tempo, ata niso andaban a pre.
Entre unhas cousas e outras aquela casa parecía que fora asaltada por unha horda de bárbaros postos de farlopa.


-Despois de facer de comadrona inda tiven que freghalo eu todo,¿que che parece miña migha? e nunca me aghradeceron nada esas lobas, fun un esclavo toda a vida -queixábase o meu avó- eran unhas nifrosas, o caldo tiven que papalo eu.

self

first of all
I have to make amends with myself

Duardo!

Sempre recordaren un viaxe que tiven que facer en autobús desde Lugo ata Vigo.
Aquilo foi unha performance en toda regla.

Fora as festas do San Froilán, recordo que apañen unha turca considerable e quedamos a durmir nun coche con 2 fulanos que acabábamos de coñecer a miña prima e mais eu.

Pasámo-la noite en vela, fumejando coma condenados, recordo que un deles contábanos a súa experiencia cun teléfono erótico ó que chamaba invariablemente.

-Eu chámolle alí e entón ponse toda melosa a falarme da miña pirola e tal e vou eu e díjolle asi: ¡Faime a mona!, e pártome o cú amigo, porque quédase apampanada de todo, entón vou eu e fájolle a mona.

Tamén tivemos unha disertación bastante amplia sobre Espinete e "Gordinflón", non sei porque non eramos capaces de recordar entre os 4 o nombre de Don Pimpón.

O caso, que pola mañán estabamos mais mamadas que pola noite, pero fumos quen de colle-lo autobús de volta.
Entón , estando xa acomodadas pra votar 1 soneca, miramos entrar pola porta do autobús a un fulano cunha borracheira de 4 pares de collóns, debía de ter uns 50 anos e non se tiña en pe case.
Balbuceoulle ó conductor aljo e sacou 2 billetes, cando xa pensabamos que estabamos ante unha representación humana do coma etílico, apareceu detrás del unha muller, que debia de ter 80 anos como pouco, que estaba todavía pior ca el.
Resultou ser a nai.

Pa chejar os asientos tropezaron en todo o que había, votoulles unha media hora boa chejar a eles.

-Duardo-decialle a nai- no me encuentro bien Duardo, no se que tengo.

Que iba ter, que estaba tajada a muerte.


-Mamá, eso fue que te cogió el frío cuando nos subimos a las barcas, ¿te acuerdas de las barcas mamá?

Buenísimo.
Entón murmuraban en baixo aljo imperceptible e a vella empezaba a roncar como 1 jabalí, de repente o tal Duardo levantábase e marchaba a sentarse atrás, ó lado duns gitanos que tampouco perdían detalle.

-Que hija de puta la vieja esta, no la aguanto, a ver si se muere de una puta vez.
-¡Ques tu madre pallo, como le vas desear la muerte a tu madre!

Ahí era cando a vella espertaba e miraba que o fillo non estaba.

-¡Duardo!¡Duardo!-gritaba ó tempo co conductor votaba unha mirada de reollo polo espello- ven con tu madre Duardo, ven con tu madre que me encuentro muy mal.

Toca o Duardo a xunto dela a darlle o pronóstico.

-Mamá, es la tensión, tienes la tensión baja mamá, seguramente por la altura a la que nos encontramos, ¿te das cuenta mamá?.
-Sientate aquí con tu madre.
-Sí mamá, ya me siento aquí.

Dalí a un pouco, outra vez o Duardo que lle escapa á vella.

-Yo es que la mato, la mato aquí mismo.
-Eso e de mal nasío-decianlle os gitanos que tronzaban coa risa.

O conductor taba xa medio mosca, subíalle o volumen a radio e tomaba as curvas a toda ostia, era coma cando ibamos de excursión no colegio.

Despois de varias representacións similares desta trama e de que o autobusero lles pedira amablemente polo micro que non fixeran barullo por favor, a vella espetou un grito descomunal.

-¡DUARDO, VEN CON TU MADRE, DUARDO...!

Ó autobús chiáronlle as rodas do frenazo que pejou, todo dios calado, levántase o conductor coa vena inchada na frente e dirígese como un misil á vella.

-¡Me cajo en dios señora, xa non llo repito mais, coma a volva escuitar outra ves zampoa do coche abaixo!

Silencio.

Entón a vella queda a mirar pro conductor con cara de pena e espétalle toda cheiña de razón.

-Señor, digame usted, ¿qué mal hay en que una madre quiera que su hijo viaje con ella en el autobús?

O conductor pasouse a man pola frente, suspirou, deu media volta e sentouse de novo.
Colleu aire, sacou un pitillo e puxo unha cinta de Raphael a todo tren pisando pedal ata Vigo sen parar.

Noiteboa

Situación:
1 Tenda-bar calquera, non se dan nombres, televisión coas noticias a todo tren. Día de noiteboa...

-Anda o Rajoy a falar dos soldados eses que andan pra alá na quinta ostia.
-Pero ¿quen os soldou entón?, ¿non poden vir pra cá?
-Non home, escuita, non é o mirmo soldado ca soldador.
-Eu mirara unha pelicula buísima que era o "Soldador Universal", que andaba a enredar cuns electrodos ou a virgen.
-Pois sería coa virgen.
-Arrequichaba aquelas pernas que era 1 jloria miralo oes.
-Bueno pero, ¿a que hora é o discurso do rey?
-Este ano sale a falar a cabalo dun elefante, disque.
-A min dame injual o rey, ca Miliki de borbón ou o Langarín, xa lle poden dar polo cú a todos.
-Cala que inda dan as jracias.
-Eran capaces os hijos de puta.
-Janan un bo sueldo.
-¡Cajo en dios!
-Mándalle outra.

Entra unha señora, cara de vir da misa, mirada desigual.

-Boas tardes.
-Boas si, depende pra quen.
-Quería unha barra de pan
-Xa non queda
-Andamos a ajarrarlle a sotana o cura e quedamos sin pan.
-Eu non lle ajarro a sotana ó cura.
-Non a de ser por janas.
-Escuite, eu non lle falten o respeto.
-Ese é o problema neste puto país
-Boas tardes, marcho por onde viñen.
-Xa é muito dicir.


Señora deixa o local ofendida, pero cheiña de razón.

-Esta é 1 hija de puta de cuidado, conozoa eu, e desas fruncidas, cada burro no seu mollo, rachala alpaca o medio e andando.
-Bueno, non te fajas mala sancre.
-O que é malo e o viño ostia, vota outra "chiquita" dime porque...