106

Unha ves janei unha jitarra no tiro ó pichón.
A partir dahí xa todo foi costa baixo.

A última aventura foi cando tiven que comprar un coche despois de que lle deran polo cú o meu 205 impecable,
quedou siniestro completo, inda lle puiden salvar un paquete de jalletas e un funil.

Adquirin un flamante 106, que pertenecía a un vivalavirgen de muito carallo, o coche tardou en arrancar tres días, pero o cuarto xa co motor en marcha, fixémolo trato.
El quedouse coa radio, que era a única peza de valor daquel auto.
A cambio, chupou a ventosa dun parasol cheo de unto que tiña nunha ventana e espetoullo contra o cristal, escorrejou un fío de baba chulísimo pola ventanilla, entendín que era así como pechaba o nejocio.

Eu fora velo co mecánico, que lle deu o visto bueno e explicoume como tiña que proceder pra pasar a ITV con soltura.

-Se ves que non che van os intermitentes, péjalle catro patadas por baixo da dirección. É millor que vaias un anaco pola general e vaille pisando o freno pra que destrabe, se cheiras a queimado baixa a ventanilla. Se non che encende, bótate costa baixo e non pares. E tíralle du aire.

Xa nin costa baixo nin ostias, encender e morrerme o auto foi todo un.
Deume tempo de baixalas ventanillas e trau.
Botei de menos non ter un pitillo ou unha jranada de man.

Como é normal cada vez que tiña un percance, deume por tronzar, abrin o capó por facer aljo, pero non era capás de saír pra fora do ataque de risa que tiña.
Claramente eu non son ben.

Alí apareceu a miña veciña Subjetiva du Ril a darme as buenas tardes.

-¿Entón qué, non che vai o coche?
-Vai perita, eu tou aquí a tumalo aire un zijallo.
-A verdad, eu non o dijo por mal, pero este coche hasta lle mete mala vista ó barrio, podes deixalo aberto que non cho rouban.


Xa mo dixera miña nai o día que me mirou chejar arrastro con el, só me dirijiu estas palabras:

-Eres lo puto peor.

O caso, alí estaba eu, martillando nos bornes a enredar, nisto para miña prima e sóltame:

-Oiches, cando poidas pásame o CD dos Pérez e o de Nino Bravo.
-Feito.
-Ta lojo.

E ahí vai. Dalí a un chico apareceu o milpés, miroume a broucar na batería e sentenciu:

-Tira con iso, iso non é un coche nin farrapos de jaita, era millor que foras mandarlle unha chiquita ó bar.
-Eu xa lle dixen que valía máis que lle prendera lume-Dixo Subjetiva.
-Vota cona, iso nin arde.

Nisto xa se aproximaron o Marcial do Coto, Amelia da Chiña, Quilimente do Loureiro, en fin, unha manada de xente,
cada un deles a votarlle plajas o 106 e máis a min por mancillar a estética do entorno.

-Buuu, pero a isto caelle a pintura toda do capó.
-Iso xa solo pra facer nel un jaliñeiro.
-Nin iso.
-Por muito que brouques se non ten dir, non vai-Dixo Marcial referíndose a sabe dios que.
-Ó millor danche aljo por el na chatarra.

Eu sabía ca nin na chatarra nin ostias, xa valía máis o desplazamento co caldeiro.
Pero me cajo en dios, era meu coche.

-¡Voume cajar en cristo divino xa!-barritei no medio daquel serán-¿non votan nada na tilivisión ou que?

Terranova

O primeiro que chejou ó continente americano non foi Colón, nin ostias, foi un Vikingo chamado Erik o Rojo.
Sejún a wikipedia foi cousa meditada e planificada, pero o choio non pasou así.

Islandia 985 d.c.
Unha recua de vikingos sejados iun can.

-¡Cajo na cona que me votou! eu xa nin miro.
-Vota cona, tas chuzado coma min, ieu inda sei onde teño os pes.
-¿Onde ta aparcado o puto Drakkar?
-Deixámolo en doble fila ¡ia tumá!
-¡En dios!, non se mira nadiña.
-Eu inda lle mandaba outra, así a enredare-Dixo o tal Erik
-¿Onde imos ir ajora co esta puta melodía mijo?
-Tiramos millas e veña, onde espetemos mirmo.
-Eu non tou pra conducir.
-Que conduza O Neno que acaba de sacalo carné.
-¡¿U ke?!, ti tas jamado, xa o outro día aparcou o barco como lle saiu dos juevos e tivemos que arrasar aquela puta aldea na llama, non me jodas, nin tempo me deu de darlle un presupuesto aquela rubia.
-Xa llo din eu.
-Pois eu así pro eido non vou.
-Aquí ou imos todos ou vou ter que sejar cabezas.
-Ostia, non fai falta alporizarse, imos onde sea, veña, colle as chaves do Drakkar e arranca.

Así foi coma arrearon aqueles héroes, sin rumbo e deron en topar cun novo continente que lojo foron outros a porse medallas sin sentido ninjún.

-¡Ostia divina!-dixo Erik-¿pero onde cona estamos?
-Buuuuuuu
-Non fajades barullo que O Neno quedou de broco.
-Buenoooo, hoxe aquí non clava nin dios.
-Cuidao atrás que eu traio unha fame nejra.

7

-Entón, ¿hai sete mulleres por cada home?
-Disque.
-¿E onde están as outras seis?
-¿Por qué?
-¡Pra mandalas á merda!

A mallar

Andaba eu daquela a facerlle as beiras a unhas irmáns de Lentille.
Tanto me tiña unha coma outra.
Eu era así, un jíbaro.

Tiña un cabalo que lle chamaba Cristo e era bo aquel cabalo, non era moi terco,
debía ter casado con el no canto de facelo coa filla do Lambretas.

Chejaba eu montado en Cristo ó eido das periquillas,
xa as mirei alí no medio da eira as dúas e maila nai.
Foi velas e empezar a puxar pola pitrina pra baixo.

Escondinme eu io cabalo detrás dun mato e púxenme a espreitar a ver cando alambraba a vella.
Andaban a malla-la herba as tres no cuberto.

-Mamá, deixe que xa mallamos nós, usted vaia a atenderlle a papa que me pareceu que andaba a chamar.-díxolle a Lolita, que era a máis vella.
-Teu pai que espere que tamén espero eu por el ás veces.
-Prestaban ajora unhas sopiñas de viño, ¿non eh?-dixo a Rosita-¿A usted non lle apetecen?
-A min apeteceme todo, ¿E a vós?
-Eu mándaballas si, ¿E tí Lolita? ¿Queres unhas sopas?
-Entón quero, como non vou querer.
-¡Ai, queredes! moi bien, entón xa vos deixo ahí a enredar cun aquel home que ta alí escondido, que ben o vin chejar-dixo a vella sin siquiera mirar pro mato-que veña un home a querer pinarme as fillas inda bueno, pero ¿Pra quen é o cabalo?

Deixaron de mallar todas a un tempo e miraron po mato, eu collín a Cristo e fuxin dalí coma un fuejo, pero non sei quen montaba a quen.

O cartel

Rogelia e Costodio andaban de ruta co Talbot Samba.
Aquel coche era a ostia, parece ser que se puña a 240 nun viralamano,
de feito sólo foron adiantados nunha ocasión por outro Talbot Samba.

-E ten unha suspensión da Virgen-recalcaba Costodio-que nunha volta atopamos uns jabalís e pasaron todos por baixo do coche sen tocalo.
-Eu inda votei un bo anaco de tempo a pasarlle a un deles a man polo lombo, acariñei nel ata Gargamala-rematou Rogelia.


Alá onde miraban un teleclú votaban o freno de man e veña, ¡a rejo cheo!
Pasaron un día por un que tiña un cartel ben jrande coas palabras mágicas.

-¡Ostia en dios, ten que ser un teleclú dos potentes que ata teñen o cartel coas luces dos puticlus!


A recú xa por alí pa dentro.


-¡Ladrillo cara a vista!-oubeou Rogelia-¡isto promete!

Entraron por aquel pasillo pra diante como unha horda de vikingos, en modo automático.
Toparonse cun surtido de raparijas pequenas a tocar uns palitroques e unha señora que as jiaba.

Obviaron este detalle ampliamente.

-¿Onde está a barra?-espetoulle directamente Rogelia á señora dos paus.
-¿Cómo?
-A barra do bar-especificou Costodio-¿Ula?
-¿Perdón?-a señora miraba pra eles como quen está diante dun porco con corbata.
-¿Non é este o teleclú?-clarificoulle despacio Costodio dándose conta de que a señora non debía ser ben.
-Si, este é-contestou mentras sinalaba hacia a explanada de nenas, cousa que eles tomaron como un síntoma de que aquela muller estaba jodida da cabeza pero bien.
-¿Entón?- a Rogelia xa estaba frenética a buscar a barra poriba da recua de rapazas, que pararan de darlle ós paus e miraban pra eles cos ollos coma rodas de muiño-¿A barra?
-¿A cantina?-traduciu Costodio nun momento de lucidez.
-Non hai.

Rogelia experimentou un síncope.
Volveu en si uns instantes pra decirlle a Costodio:

-¿Cantas levamos xa?


A señora dos paus deu media volta, fixo un gesto e veña tódalas nenas a darlle ós palitroques de novo como se tal cousa.

-¡Había que prenderlle lume a isto todo!-Bramou Costodio espumeando xa pola porta fora-¡non merece chamarse teleclú!

Iban endinados coma demos do inferno, as súas mentes non eran quen de asimilar esa información, varias venas inchábanse en diferentes partes da súa anatomía.


-¡Me cajo na santísima!- era ó máximo que articulaban.


Costodio, abriu o maleteiro e sacouse unha corda, atouna ó coche e lojo ó cartel luminoso.
Prendeu un pitillo.
Sentouse de copi votando o fume pola narís.
Chiscoulle un ollo a Rogelia e díxolle:

-¡Arrea!

Rogelia jas a fondo xa, arrancou en terceira incluso.
O Talbot Samba votou lume hasta, pero chejaron arrastro ata Empiade co puto cartel.

O fijo

Aquel día andaba eu envinajrada a muerte,
así que decidín mandarlle máis vinajre a dolor
e discurrín de achejarme á de Abel pra suministrarme unhas dosis.

Alí taban xa o Pousas, o Pelico e mailo Lambadas, que me ventaron ó vuelo.


-Senta con nós, coma o resto dos homes-dixéronme.


Nisto chejou o Ghose cuns fijos a modo de pincho, extrordinario aquilo.
O Pelico colleu un e empezou a mazalo coma un pulpo enriba da mesa.
Aostiou naquel fijo como se fora un propio fillo.

-¿Qué fas animal?-jritoulle o Pousas-¿pero ti qué lle fas a ese fijo?

-Isto hai que darlle duro pra que estea gugoso-explicou o Pelico democráticamente.

-¡Vota cona! Ajora xa sei porque a túa muller vai con cara de amarjada a todor lados-dixo o Lambadas- Iso non se fai así, iso cóllese así o fijiño, e dáselle un masaje ó redor, suaviño, así, así.-mentras falaba frejaba no fijo como se efectivamente fora a pepitilla da muller do Pelico-ves, ajora colles, ábrelo e pápalo todo.

-Lambadas, ¡me cajo en dios! non fájalo porco co fijo.

-E coa lengua así.-espetou o Lambadas gesticulando ampliamente.

-Mira que o Ghose ten cámaras e injual tache a jrabar ajora unha porno a conta túa.

-¡Ojalá! Oíche Pelico, dille que che dea a jrabación e vai praticando, que non hai nada que me máis me joda na alma que mirar unha muller amarjada.

4 cousas se salvan e a muita distancia unhas de outras

Atopei uns escritos tirados nunha cuneta.
A continuación vou espetalos aquí sen orden nin concierto:




-¡Dios, cantas palabras xuntas!
-Joder, son 3 adjetivos, e collen todos nunha frase, ¿pra qué vou salpicalos cada un nunha, se cunha sola aforro o traballo de enunciar 3 frases?
-Bueno.
-¿Entón qué?, ¿cres que son coma a Señorita Rottenmaier?
-¿Quén ostia é esa?
-É a que lle daba as clases a Heidi.


"¡Dios! non podo con estes bolis inútiles, cánsanme a mente antes de chejar ó papel"

Preocupación constante por un irmán suicida.
Soño cun fulano, pero non é o de sempre, senón o outro que parece máis normal, onte sonriume no bar, sabía que lojo soñaría con el, pero foi en plan culpabilidad, do tipo horny, así me vexo.
Cando está na miña compaña normalmente abúrrese, pero se ten coleguillas de puta madre.
I don´t understand.
Está claro o asunto, estou enterrada en vida, é hora de escarvar un pouco nesta merda.
Blow jobs!
&
Fuck!
¡Vamos a por a peza máis absurda neste puzzle pra que non encaixe jamás!...e veamos que ocurre...



Navidades, non sei se me gustan ou solo me gusta o recordo das navidades que si me gustaban. Todalas casas parecen puticlubs.Unha merda





Desperto, non me apetece erjerme, se volvo ler outra ves o mismo suicidareime por fin.
Chamo a un colega que parece estar en estado depresivo e está efectivamente en estado depresivo.
Nin ó vermut vai.
Vou ter que disfrazarme de Travolta.
Ou como aquela muller, que levaba unha estola feita a todas luces co pelico dun jato que morrera posiblemente electrocutado.
Estiven pensando en fuxir, parece que vivo nun reformatorio, nunha carcel, un convento, todo pechado, oscuro e frío.
Necesito cartos, muitos, pra larjarme.
Aniquilada en vida. ¡Non me rómpa-la cabeza!







Verdades Universales.
Por puntos:

Amor-Falla(mal)-2
Salud-Ben?? -6
Diñeiro-Mal -1
Familia-Mal -0
Amigos-Ben -6

Total: 15
15:5 ijual a 3
NOTA MEDIA:3
SUSPENSO
Water boils 100ºC





-Con esa actitud non vas a ningunha parte.
-¡E unha merda! teño visto xente con pior actitud chejar a todas partes. Esa non é a cuestión, a cuestión é o contexto.
Ponme na milor situación e veremos onde chejo.






"Estoupa todo sen sentido.
Ademais de soñar co tipo ese e co mar en calma, choraba porque xa acababa o curso e non nos íamos mirar.
Dividir as pertenecias.
Plays e Gamecubes.
Necesito a miña propia casa.
O buraco nejro onde se perde todo chámase Madre.
Non son un saco de Pujilista.
¡oh si!
Esperando a morte toda a puta vida.
Facendo cousas extrañas polo medio.
Tatuar á xente e prestar cartos.
The lesson:
Canalillo
respeto
triangulo
fame
acción
perna-leg
fuciño-nose"





-Espíritu doutro tempo namorase de humana mortal.Ela non atopa a ninguén pra suplir as súas carencias afectivas na súa época actual e isto débese a que algunhas almas xemelas non coinciden durante as súas vidas humanas, senón que están separadas por sijlos.
-O sea,unha pinada de cans.