A Mona

Na tenda bar:

-¡Eu son mais vello ca mona aquela que facía a pera no ayuntamento de Pontareas!
-Mira que traballaba aquela mona,tiveron que retirala por vergonza.
-Por vergonza había que retirar a aljún alcalde, que bueno, tamén fan a pera bastante.

Shit!

A primeira ves que marchén alá pra Inglaterra votei unha semana enteira sen limpalo cú.

Durante o tempo que estiven alí non supen nunca que carallo estaba a rillar,
meu estómajo non tiña nin puta idea de como digerir aquilo,
todo tiña unha salsa poriba ou estaba rebozado, non me extrañaría ter comido as entrañas da reina madre.

O caso, miña prima e mais eu andábamos de ruta polos pubs, chicleando a dolor,
ela marchaba de volta pa Taboexa o día seginte e estabamos a comprobar cantas pintas facían falta pra doblar case a nivel calcañal.

Nisto eu sentín un peso pola zona do jueso do suan...tensión.

-Montse-dixenlle- dame a min que xa non imos triunfar hoxe
-¿Por qué?
-Cajei por min chacha


Nisto tocaron a campana de peche e toca a correr a pedi-la última,
eu tardei un pouco mais polo contrapeso.

Marcheime directa a por unha muda limpa en canto chejamos a casa dos Mchugh,
unha familia fenómena que nos acolleu naquelas terras,
a muller zampaba todolos días varios pares de lingotazos de whisky antes de ir po choio.

Mirei fijamente a desfeita das miñas brajas.
Chamei a miña prima.
Concluimos que estaban en fase terminal.

-Montse, ¡isto non hai dios que o limpie!
-Xa che dijo, ¿qué vas facer?
-Home aquí non poden quedar-reflexionei...entón tiven unha idea buenisima-.Mon, tes que levalas de volta pa España

Isto da unha pista de como me escorrejaba a neurona naquel entón,
¿A quen se lle ocurre iso?
Non colle en cabeza humana.
¿non era maís fácil tirar con elas e fuera?
ata considerei mandalas por correo, pero descarteino, logicamente, porque ijual se perdían.
pero se a min me patinaba a lo loco á miña prima non quedou atrás.


-¡Ostia! ¡Fijo!-aplaudiu entusiasmada-vou ver se hai unha bolsa e metémolas dentro que inda non pechei a maleta.
-¡De puta madre, joder, menos mal que xa marchas mañán!
-Xa che dijo, ¡senón menudo cheiro ibamos ter na habitación!

Alá fumos pra cociña a buscar unha bolsa, collémolo anaco aquel de brajas co rabo da vasoura e espetámola no fondo.
Entón xa chejamos o punto máximo de surrealismo, mirei pra Montse casi coas lágrimas nos ollos e espeteille:

-Toma, quero que llas leves á miña nai-isto xa tal cual como se eu morrera en combate e o único recordo que tivera pra ela foran unhas brajas cheas de merda.
-Iso está feito, non te preocupes que vai ser o primeiro que faja tan pronto cheje alá-prometeume.

O día sejinte, xa estando eu soa, visualicei á miña prima polo aeropuerto adiante coas brajas na maleta, ti imagínate que lle fixeran abrilo equipaje na aduana,
¡mima!
Tamén me imaginaba a cara de miña nai no momento en que a miña prima lle dixera:

-Toma Teresa, a túa filla quere que che dea isto.
-Gracias mijiña, ¿Qué é?

Eu enjruñábame toda pensando naquilo, ¡non daba entendino que carallo nos pasara pola cabeza pra chejar a tal absurdo!
¡Tiña que ser por aljo que nos votaban na comida fijo!

Días despois chejoume unha carta desde Taboexa,
nela miña nai dábame as jracias polo souvenir
e mándabame unha foto do que parecían ser unhas brajas que huberan sido arrastradas a lazo pola parroquia enteira.

Control

Morgan, ¿a dónde vas con ese cadaver de la forma en la que está lloviendo?

O exército

xxx

-¡Vinde, tedes que mirar isto!

A miña prima a mais nova chamounos excitadisima a min e a miña irmán unha tarde.
Parece ser que fixera un descubrimiento da ostia e quería que foxemos miralo.

Chejamos a súa casa cargadas de patatillas e radicals, daquela dábamoslle tamén o frutopía e escuitábamos Green Day, unhas kinkis.

O caso, que atopara unha cinta de video dentro da caixa dos documentales de National Geographic do seu irmán e que quería porno-la.

Sentámonos as tres no sofá.

-Vos fijádevos nisto.-dixo mentras metía a cinta no video e dáballe ó play.

A continuación fomos testigos dunha penetración en primer plano, eu tardei un pouco e darme conta, pero miña irmán sufriu un colapso

-¡Non é rosita!- gritaba mentras lle trembilicaba o queixo-¡está chea de venas!

Mentras miña irmán intentaba superar o trauma de ver unha polla por primeira vez,
nós dedicámonos a analiza-lo video en profundidad.

-¡Párao!- dixenlle eu no medio dunha doble penetración-¡Mimá, casi non lle queda espacio no medio!
-Xa che dijo, eu creo que se tocan- dixo miña prima o tempo que nos achegábamos á pantalla.
-Dalle en pause pra diante.
-¡Tócanse, tócanse!-aplaudiu miña prima entusiasmada e sinalizando o punto exacto coa punta dun lapiz-que fenómena a jicha esa.
-Ten que tela escaldada a tope.
-Non son rositas-repetía miña irmán, eu empezaba a preocuparme por ela en serio.
-Bueno, estas non, pero algunha rosita haberá por ahí, tranquila, ti bébelle.

Abrimos outra bolsa de patatas e sejimos dándolle.

-¡E tamén se dan polo cú!-dixo miña prima cos ollos como platos- pero ¿a quen se lle ocurriría iso?
-Mimá, xa custa meter un supositorio, ¡canto mais!
-Iso ten que ser imposible, ijual teñen os efectos especiales.
-Ten que ter porque mi madriña...¡dalle pra trás!-un fulano acababa de correrse poriba dunha das jichiñas-¡Redios!
-¡Joder! ¡e lápase toda!
-Mira ti como era o choyo-dixo a miña prima no medio dunha orgía- escáchanse de pernas e o tipo metella toda.
-¿Verdad? parece ridículo hastá. Eu escojónome se viñera un fulano a facerme iso.
-Se o pensas... ¡joder, nosos pais fixérono!
-Non mo creo-dixen convencida.
-¡Non son rositas!-era miña irmán chorando a moco tendido xa-¡e teñen pelos e venas!

Intentamos calmala e quitamos o documental.

-Pois meu irmán e os colegas pasan así as tardes dos domingos, a ver documentales.
-Por iso sabe tanto de animales-díxenlle.

Marchen coa miña irmán en estado catatónico.
Repasei a lista de personas que pensei que xa o tiñan feito e non mo creía.
Miraba pros transeuntes pensando:

"Si, si, tedes esas caras de personas normales, pero eu sei o que facedes todos,
andades a cabalo uns enriba dos outros e despois vades por ahí como se tal cousa,
¿como farán pra disimulalo? eu creo que se me notaría na cara"

Entrevista de traballo

-Dicho esto, ahora quiero que se venda usted un poco, ¿Qué le puede ofrecer a esta empresa?

Perdera o fío da conversación facía xa un bo anaco e nin siquiera recordaba se a entrevista era pra "Cárnicas Ibéricas" ou po "Teléfono quente", daquela eu arreaballe a todo e votaba curriculums en estado comatoso, o sea que podían chamarme de calquer sitio e eu iba.

Creo que votara uns poucos tamén no witiza.


Entroume o pánico.

Mirei a aquel fulano de traxe que esperaba unha resposta inmediata.
Recei pra que non fora un proxeneta.

-¿Y bien?


Non sabía porqué estaba nerviosa, pero sempre quixen saber cales eran as palabras mágicas ca xente pronunciaba pra conseguir choyo,porque eu non tiña nin zorra.


-Mire,-musitéi ó borde do atragantamento- ¿non lle importaría que no canto de venderme un pouco, como usted di, me rejalara por completo?